vereint im Gesundheitswesen Droge Plan 2013 http://onlinepillen.ch/ Glenn Gould gut temperierten Klavier
Links: http://ydronaftes.gr/viagra-greece.html and http://ydronaftes.gr/cialis-greece.html
Ταξιδιωτικό στην Κρήτη

κείμενο Παναγιώτης Τασιαδάμης

φωτογραφίες Παναγιώτης Τασιαδάμης-Κώστας Λαδάς

Aπό καιρό λέγαμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι..


Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να αποτυπωθούν κάποια πράγματα, θα προσπαθήσουμε να ξανακάνουμε το ταξίδι μας από αυτές τις σελίδες πια, μεταφέροντας όσο το δυνατό περισσότερα πράγματα σε όσους θέλουν να γνωρίσουν το νησί και καταλαβαίνουν την ανάγκη ενός ταξιδιώτη να «γυρίσει» πίσω στον κόσμο όλα αυτά που του προσέφερε το ταξίδι του.

Φυσικά, η Κρήτη δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστεί τόσο εύκολα, ούτε και να την γνωρίσουμε μόνο σε μια εβδομάδα.

Το ταξίδι μας περιορίστηκε κυρίως στην Δυτική πλευρά της Κρήτης και μόνο σε ένα μέρος από τα αξιοθέατα της. Το γεγονός αυτό μας δίνει σίγουρα το ερέθισμα να επισκεφτούμε και πάλι το νησί, για να γνωρίσουμε περισσότερα μέρη. Όπως θα δείτε στην συνέχεια, δεν επιλέξαμε τους πιο χαρακτηριστικούς προορισμούς του νησιού όπως τα μοναδικά αρχαία μνημεία ή τις πιο ξακουστές παραλίες, ούτε και σταθήκαμε σε οτιδήποτε από αυτά που βλέπουμε συνήθως να αποτελούν το επίκεντρο των διαφημίσεων για το νησί.

Γι αυτό λοιπόν και το ταξιδιωτικό αυτό αφιερώνεται σε αυτούς που ενθουσιάζονται με τις λεπτομέρειες και με το ταπεινό που μπορεί να κρύβει κάποιος τόπος..


Καλό σας "ταξίδι" λοιπόν..


Ξεκινάμε..

Παίρνοντας το βραδινό καράβι από τον Πειραιά (τους θερινούς μήνες εκτελούνται και ημερήσια δρομολόγια με προορισμό το Ηράκλειο ή τα Χανιά) το πρώτο ξημέρωμα μας βρίσκει στο Κρητικό πέλαγος με τον ήλιο δειλά δειλά να ανατέλλει πίσω από την Νήσο Ντία.



Παρατηρώντας στον ορίζοντα, θα δούμε ακόμα δύο νησάκια, την Πεταλίδα και το Παξιμάδι.

Αν ανατρέξουμε στην Μυθολογία, θα δούμε σχετικά με την Νήσο Ντία τον παρακάτω μύθο:

H Ντία ήταν ένα τεράστιο θηρίο που προσπάθησε να καταστρέψει την Κρήτη. Ο Δίας βλέποντας την να πλησιάζει το Νησί, που ήταν και γενέτειρα του, πέταξε ένα δόλωμα στο θηρίο, ένα τεράστιο παξιμάδι (εξ’ ου και η ομώνυμη βραχονησίδα) καταφέρνοντας να αποσπάσει την προσοχή του θηρίου και να το ακινητοποιήσει. Στην συνέχεια, ρίχνοντας του συνεχώς κεραυνούς κατάφερε να το πετρώσει στην θέση που βρίσκεται σήμερα.

Λόγω του πλήθους των αρχαιολογικών ευρημάτων τόσο στο χερσαίο όσο και στο ενάλιο μέρος του νησιού, η Ντία προστατεύεται από τον Αρχαιολογικό νόμο και οι υποβρύχιες δραστηριότητες δεν επιτρέπονται.

Πλησιάζοντας το λιμάνι, θα δούμε και τον "Κουλέ", το φρούριο του Ηρακλείου να μας καλωσορίζει. Χτισμένο γύρω στο 1300 από τους Γενοβέζους, πέρασε από πολλά χέρια κατακτητών και χρησιμοποιήθηκε με πολλούς τρόπους, άλλους που το δόξασαν, όπως όταν "πολέμησε πλήθος κατακτητών, και άλλους που το "ντρόπιασαν", όπως όταν χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή για τους αγωνιστές των κρητικών επαναστατικών αγώνων.



Το διώροφο αυτό φρούριο ήταν μέρος των πολύ επιβλητικών τειχών του Ηρακλείου, που ονομαζόταν και Χάνδακας.



Η οχύρωση της πόλης του Ηρακλείου

Βγαίνοντας από τη πόλη του Ηρακλείου, στην οποία συναντάμε πολλά υπέροχα μνημεία, όπως τις πύλες της παλιάς πόλης (Πύλη Χανίων, Αγίου Ανδρέα, Αγίου Γεωργίου, Καινούρια πόρτα), και ταξιδεύοντας προς το Ρέθυμνο από την Βόρεια πλευρά της Κρήτης τα τοπία διαδέχονται το ένα το άλλο. Τόποι με ιστορική αξία, απίστευτης ομορφιάς αλλά και τοποθεσίες που βασιλεύουν οι θρύλοι.

14 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, στους πρόποδες του όρους Στρούμπουλα, βρίσκεται μια τοποθεσία που οι ντόπιοι συνηθίζουν να αποκαλούν "Το Βουλισμένο (Βουλιαγμένο) Αλώνι".


Το ασυνήθιστο αυτό κυκλικό βύθισμα προκαλούσε πάντα την φαντασία αυτών που το αντίκριζαν. Ρωτώντας για αυτό ίσως ακούσετε την παρακάτω ιστορία:
Σε εκείνο το σημείο βρισκόταν ένα από τα αλώνια που συναντάς συχνά στην Κρήτη. Ήταν μια χρονιά που έδωσε ο Θεός και γεμίσανε τα χωράφια στάρια και καρπούς, απ’ άκρη σ’ άκρη.  Ο νοικοκύρης του αλωνιού είχε βουνό τη δουλειά μπροστά του και έτρεμε μη ξεσπάσει καμιά μπόρα και καταστρέψει τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς.

Ξημέρωνε η γιορτή του προφήτη Ηλία, μια γιορτή που κανένας δεν δούλευε για να τιμήσει τον Άγιο, μέρα ιερή για μια κοινωνία που στρεφόταν διαρκώς στο Θείο με παρακλήσεις για να προστατέψει τον κόπο του.

Ο νοικοκύρης λοιπόν, είχε πάρει απόφαση να δουλέψει εκείνη την ημέρα παρόλο που η γυναίκα και η κόρη του τον παρακαλούσαν να μην πάει κόντρα στους ιερούς κανόνες.

Πήγανε λοιπόν στο αλώνι και αφού έζεψαν τα βόδια, άρχισαν να αλωνίζουν υπό το τραγούδι της κόρης.

«Γύρω γεια τωνε κι όλα τ' άχερα δικά ντωνε...»

Το είπε μια φορά και πριν προλάβει να ολοκληρώσει το δίστιχο, ένας τρομακτικός κρότος ακούστηκε.

Ξαφνικά, σαν να άνοιξε η γης και κατάπιε ολόκληρο το αλώνι, μαζί με ανθρώπους και ζώα.

Έτσι, λένε, τιμώρησε ο Άγιος την ασέβεια τους. Και κάθε χρονιά, στις 20 Ιουλίου ακούγονται καθαρά το τρίξιμο που κάνουν τα στάχυα, καθώς ανακατεύονται από το νοικοκύρη και τη γυναίκα του και το τραγούδι της κόρης «γύρω γεια τωνε......».

Και αν οι θρύλοι δε σας αγγίζουν, μπορείτε να πάρετε την επιστημονική εκδοχή.
Οι ειδικοί λένε πως πρόκειται για «δολίνη» που σχηματίστηκε από «κατάρρευση υπόγειου σπηλαίου κατά το τεταρτογενές.

Ότι και αν διαλέξετε, η επίσκεψη στο "Βουλισμένο Αλώνι" θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη σας.

Συνεχίζοντας στον Εθνικό δρόμο για το Ρέθυμνο, σίγουρα θα πιάσετε τον εαυτό σας να απολαμβάνει τα βουνά από την μία και τις υπέροχες ακτές από την άλλη.


Δύο περίπου χιλιόμετρα από το χωριό Μπαλί, συναντάμε στα δεξιά μας ένα πολύ όμορφο Εκκλησάκι, αυτό της "Παναγίας του Χάρακα" Αν γνωρίζουμε και τον θρύλο ο οποίος το συνοδεύει, σίγουρα θα αναζητήσουμε κάτι παραπάνω από μια απλή φευγαλέα ματιά.



Στα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ένα καράβι βγήκε στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία. Μια αρχόντισσα αποβιβάστηκε στην στεριά και σκαρφάλωσε να θαυμάσει την περιοχή.
Ένας βοσκός που την είδε, έσπευσε να ειδοποιήσει τους χωριανούς για αυτό το παράξενο γεγονός, μιας που πολύ σπάνια έβλεπαν ξένο στην κακοτράχαλη περιοχή.
Η αρχόντισσα ανέβηκε στο βράχο και σαν μια άγνωστη δύναμη την έσπρωξε να βάλει το χέρι της μέσα σε μια σχισμή του βράχου - του χαρακιού κατά την Κρητική διάλεκτο - και από εκεί έβγαλε την εικόνα της κοίμησης της Θεοτόκου που βρίσκεται σήμερα μέσα στο εκκλησάκι.

Οι ντόπιοι αντικρίζοντας το θέαμα σταυροκοπήθηκαν και έστησαν μεγάλο γλέντι για το καλό αυτό που έγινε στον τόπο τους. Η γυναίκα, κατασυγκινημένη έδωσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, μαζί με την εικόνα και τους ζήτησε να χτίσουν την Εκκλησία ώστε επιστρέφοντας μετά από έναν χρόνο να κάνουν εκεί και την πρώτη λειτουργία και στην συνέχεια αναχώρησε.

Οι χωρικοί μοιράστηκαν τα χρυσά νομίσματα, μιας και θα βοηθούσαν όλοι στο χτίσιμο του ναού και για πολύ καιρό συζητούσαν πως και τι πρέπει να κάνουν για να φτιάξουν κάτι όμορφο και μοναδικό. Ο καιρός περνούσε όμως και δεν είχε γίνει τίποτα πράξη.

Όταν είδαν το βυζαντινό πλοίο να προσεγγίζει την περιοχή, πάγωσαν!
Προσπαθώντας να βρουν μια δικαιολογία, έβαλαν τον πρωτομάστορα να προσποιηθεί τον ετοιμοθάνατο και είπαν στην αρχόντισσα όταν την συνάντησαν πως έπεσε επιδημία στο χωριό και αναγκάστηκαν να ξοδέψουν τα χρήματα για να σώσουν τους ανθρώπους τους. Εκείνη τους έδωσε πάλι ένα μεγάλο ποσό και έφυγε λέγοντας τους πως θα επέστρεφε και πάλι ένα χρόνο μετά. Όταν οι χωρικοί πήγαν στο σπίτι του πρωτομάστορα, τον βρήκαν πραγματικά πεθαμένο όμως!! Τρέμοντας από τον φόβο τους, έτρεξαν στην παραλία και ξεκίνησαν να χτίζουν το εκκλησάκι που βλέπουμε ακόμα και σήμερα..

Συνεχίζοντας προς το Ρέθυμνο, περνώντας το υπέροχο χωριό Πάνορμος, βλέπουμε στα δεξιά μας έναν πολύ καλά κρυμμένο δρόμο, που οδηγεί στην πανέμορφη παραλία "Σπηλιές", στην οποία και κάναμε την πρώτη κατάδυση μας στα Κρητικά νερά.



Οι πιο τολμηροί θα ανακαλύψουν και πολύ μεγάλες υποθαλάσσιες σπηλιές που οδηγούν σε κοιλώματα με αέρα. Τα παιχνίδια που κάνει το φώς στο εσωτερικό τους σίγουρα θα σας μαγέψουν και θα δικαιολογήσουν την ονομασία που τους δίνουν κάποιοι.. Νεραϊδοσπήλιοι!!

Φυσικά να μην παραλείψετε να  επισκεφτείτε το γραφικό ταβερνάκι του Κώστα και να δοκιμάσετε φρέσκους ψαρομεζέδες, καθώς και Μυλοποταμίτικη τσικουδιά, το «νέκταρ» του νησιού..


Ημέρα Δεύτερη

Ένας από τους γνωστότερους καταδυτικούς προορισμούς της Κρήτης, είναι αυτός του Πλακιά, νότια του Νομού Ρεθύμνης. Σε περίπου τριάντα λεπτά από το κέντρο του Ρεθύμνου και περνώντας από υπέροχα μέρη, σαν το φαράγγι του Κουρταλιώτη φτάνουμε στην περιοχή του Πλακιά. Ακολουθώντας τις ταμπέλες για το καταδυτικό κέντρο "Καλυψώ" φτάσαμε στην τοποθεσία της κατάδυσης, η οποία φυσικά από ψηλά μας προϊδέαζε για μια υπέροχη βουτιά..

Το καταδυτικό κέντρο, στεγάζεται στο ξενοδοχείο Calypso Rocks Palace, το οποίο είναι ιδανικό για ξέγνοιαστες διακοπές και η τοποθεσία της κατάδυσης  πραγματικά υπέροχη, τόσο στην επιφάνεια όσο και αρκετά μέτρα κάτω από αυτήν.



Σίγουρα δεν διέψευσαν τις προσδοκίες μας!

Ένα ακόμα μέρος που ενδείκνυται για καταδύσεις και χωρίς καταδυτικό κέντρο αν το θελήσετε, είναι η περιοχή Δαμνόνι


και Σχοινάρια, που θα συναντήσετε κατευθυνόμενοι στον Πλακιά.

Ημέρα Τρίτη

Σκοπός του ταξιδιού μας δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο οι καταδύσεις όπως ήταν φυσικό. Και όποιος θέλει να θαυμάσει την ομορφιά της Κρήτης, θα πρέπει να την δει και από ψηλά. Αφιερώσαμε μια μέρα λοιπόν για μια περιήγηση στην ορεινή Κρήτη, και στις πλαγιές του Ψηλορείτη.

Πρώτος μας σταθμός, τα περίφημα πλέον Ζωνιανά. Σίγουρα είναι πολύ ωραιότερα από την εικόνα που μας μετέδωσαν γι αυτό το χωριό τα επεισόδια που δημιουργήθηκαν πριν λίγα χρόνια.

"«Διαβάτη, από τα Ζωνιανά αν τύχει και περάσεις, από τσ' Αμάλθης το νερό να πιείς να ξεδιψάσεις"

Η ιστορία του χωριού έρχεται από τα αρχαία χρόνια και προσπαθώντας να δούμε τις ρίζες του ονόματος του, φτάνουμε στο συμπέρασμα πως έρχεται από τον Δία, του οποίου η λατρεία ήταν ιδιαίτερα έντονη στην περιοχή. Ακόμα και σήμερα σε κάποιες εκφράσεις των Ζωνιανών θα εντοπίσουμε αναφορές προς τον θεό Δία. Μάλιστα, ο θρύλος θέλει τον Δία να είναι θαμμένος σε μια τοποθεσία έξω από το χωρίο, και αυτό τον ισχυρισμό θα τον ακούσετε πολλές φορές συνομιλώντας με τους κατοίκους!!

"Του Δία είν' τα Ζωνιανά τόπος αγαπημένος.. γι’ αυτό ακόμα βρίσκεται στα σπλάχνα του θαμμένος"

Λίγο πριν από το χωρίο, δεν θα πρέπει να χάσουμε το σπήλαιο Σφεντόνη, μοναδικής ομορφιάς!

Το Σπήλαιο πήρε το όνομα του από κάποιον αντάρτη της περιοχής, ο οποίος το χρησιμοποιούσε ως κρησφύγετο. Το σπήλαιο έχει μήκος σε ευθεία γραμμή 145 μέτρα και καταλαμβάνει επιφάνεια πάνω από 3.000 τετραγωνικά μέτρα. Η κύρια ανάπτυξή του είναι προς Βορρά και έχει δημιουργηθεί με αργή διάβρωση των ασβεστολιθικών πετρωμάτων. Το πάχος των υπερκείμενων πετρωμάτων είναι 25 έως 50 μέτρα. Το προσπελάσιμο τμήμα καταλαμβάνει περίπου τα δύο τρίτα του κύριου όγκου του σπηλαίου. Το μήκος του μονοπατιού περιήγησης των επισκεπτών είναι περίπου 270 μέτρα. Η περιήγηση σε ακόμη βαθύτερα κομμάτια δεν γίνεται, αφ’ ενός διότι η προσπάθεια διάνοιξης του είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την στατικότητα του σπηλαίου και αφ’ εταίρου διότι εκεί έχει βρει καταφύγιο η πανίδα του σπηλαίου και θεωρείται πως με την προσθήκη φωτισμού αλλά και ανθρώπινων ενοχλήσεων θα τεθεί σε πολύ σοβαρό κίνδυνο.



Δείτε τον χάρτη του σπηλαίου

Η περιήγηση στο σπήλαιο γίνεται με την συνοδεία σπηλαιολόγου, ο οποίος είναι παραπάνω από πρόθυμος να σας ξεναγήσει και να σας εξηγήσει κάθε σημείο του σπηλαίου..
Βγαίνοντας από το σπήλαιο και την σταθερή θερμοκρασία των 18 βαθμών κελσίου, σίγουρα θα παραπονεθείτε για την ζέστη που θα νιώσετε.. Μια ματιά όμως στο τοπίο θα σας αναζωογονήσει άμεσα.

Μέσα στο χωριό, μπορούμε να επισκεφτούμε το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων "Ποταμιανού" με εκθέματα που παρουσιάζουν σπουδαίες προσωπικότητες, αλλά και αναπαραστάσεις από ιστορικά γεγονότα όπως αυτό της Μονής Αρκαδίου.


Αφήνοντας πίσω μας τα Ζωνιανά, αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε στον Ψηλορείτη, με πρώτη στάση την εκκλησία του Άγιου Υάκινθου (του Έλληνα άγιου της Αγάπης).
Πριν από πολλούς αιώνες, το 98μX, δώδεκα χιλιόμετρα νότια από τα Ανώγεια, στην ορεινή περιοχή Φούρνοι, ο εικοσάχρονος Υάκινθος δέχτηκε πρόθυμα να μαρτυρήσει για την κοινή πίστη και την αγάπη του στο Θεό.


Ο Υάκινθος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού (98-117), τον οποίο υπηρέτησε ως κουβικουλάριος. Αν και ζούσε στα παλάτια, όλη του η ψυχή ήταν δοσμένη στον Ιησού Χριστό.
Έτσι, όταν ο Τραϊανός διέταξε διωγμό των χριστιανών, ο Υάκινθος δε δίστασε να ομολογήσει μπροστά στον αυτοκράτορα ότι είναι χριστιανός.
Ο Τραϊανός, θεωρώντας τη στάση του νεαρού αχάριστη, διέταξε να τον φυλακίσουν χωρίς να του δίνουν φαγητό, παρά μόνο ειδωλόθυτα.
Ο Υάκινθος κατέληξε, μετά από σαράντα μέρες ασιτίας.



Η σχεδίαση του, αφιερωμένου στον Άγιο Υάκινθο, ναού είναι μοναδική γιατί για να είναι απολύτως εναρμονισμένη με τον χώρο στον οποίο βρίσκεται. Έχει την μορφή Κρητικού "Μιτάτου", το οποίο χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια από τους κτηνοτρόφους της ορεινής Κρήτης.


Και εδώ, μια ερασιτεχνική προσωπική προσπάθεια κατασκευής ενός μιτάτου, με κάθε δυνατή λεπτομέρεια!



Ανάμεσα στα δέντρα και τα διάφορα σκαλίσματα στους βράχους
θα δούμε και το χάλκινο άγαλμα του μεγάλου λυράρη Μανώλη Πασπαράκη του οποίου την ιστορία αξίζει να ακούσετε.


Γεννήθηκε στ' Ανώγεια Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνου, το Φλεβάρη του 1911. Το παρατσούκλι "Στραβός" (τυφλός) τού έμεινε από τα παιδικά του χρόνια, όπου σε ηλικία τεσσάρων ετών αρρώστησε και έμεινε τυφλός για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Στα οκτώ του χρόνια, μια λύρα ήταν το δώρο του πατέρα του, για να περνά πιο ευχάριστα τις δύσκολες ώρες της μοναξιάς του από το άδικο κτύπημα της μοίρας. Σε πολύ μικρή ηλικία έχασε και τον πατέρα του με τον οποίο ήταν πραγματικά δεμένος και τον αποχαιρέτισε με τον τρόπο που ήξερε καλύτερα. Με μαντινάδες που έκαναν και τις πέτρες να ραγίσουν.. Με τα χρόνια, έγινε μεγάλος τεχνίτης της λύρας και γλέντησε αμέτρητο κόσμο με τα τραγούδια και το κέφι που χάριζε στον κόσμο, μέχρι και την στιγμή που αποχαιρέτισε και ο ίδιος τον κόσμο αυτόν. Συγκινητική είναι μια μαντινάδα του, που στολίζει σήμερα τον χώρο που βρίσκεται το άγαλμα του..

Στον ίδιο πανέμορφο χώρο, βρίσκεται και το πέτρινο θέατρο στο οποίο πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι τα περίφημα "Υακίνθεια", εκδηλώσεις που γίνονται γύρω από κάποιο συγκεκριμένο θέμα κάθε φορά..
http://yakinthia.com/



Και λίγο παραπάνω, θα δείτε και το άγαλμα της «βοσκοπούλας», ενός θρύλου των βοσκών του Ψηλορείτη..

Και φυσικά, από τον χώρο δεν θα μπορούσε να λείπει ένα παραδοσιακό ρακοκάζανο, που με το απόσταγμα του γλυκαίνει τους επισκέπτες των Υακίνθειων..



Πρέπει να φύγουμε όμως. Ο Ψηλορείτης μας περιμένει..




Συνεχίζοντας την ανάβαση και περνώντας από μέρη που κόβουν την ανάσα, (και πρόβατα που κόβουν τον δρόμο, τα οποία θα πρέπει φυσικά να προσέξετε), βγήκαμε στο οροπέδιο της Νίδας.



Ανεβήκαμε μέχρι το Ιδαίο Άντρο, στο οποίο κατά την μυθολογία ανατράφηκε ο μικρός Δίας κρυμμένος από τον πατέρα του Κρόνο, ο οποίος θα τον έτρωγε ζωντανό. Το μικρό Δία ,λέει ο μύθος, ανέλαβαν να τρέφουν δύο νύμφες των σπηλαίων, η Αδράστεια και η Ίδη, που τον τάιζαν με άγριο μέλι και γάλα από την κατσίκα Αμάλθεια και τον προστάτευαν οι Κουρήτες, που με τον πολεμικό χορό τους και χτυπώντας τις ασπίδες τους, κατάφερναν να κρύβουν το κλάμα του μωρού..


Ο Δίας, παρόλο που δεν γεννήθηκε ούτε στο Ιδαίον ούτε στο Δικταίο Άντρο, αλλά στη φαντασία των αρχαίων Ελλήνων, λατρεύτηκε πολύ στα σπήλαια αυτά και δέχτηκε πολλές προσφορές από τα πρώτα μινωικά χρόνια ως και τη ρωμαϊκή εποχή. Τα ευρήματα του σπηλαίου που βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου, το φανερώνουν ξεκάθαρα αυτό. Μεταξύ των προσκυνητών που πέρασαν το στόμιο της σπηλιάς ήταν και οι φιλόσοφοι Πυθαγόρας και Επιμενίδης..Γι' αυτό και είναι φυσικό να νιώθουμε ιδιαίτερη συγκίνηση κατηφορίζοντας στην αίθουσα του σπηλαίου.

Λίγο παρακάτω, στην τελευταία στροφή πριν από το σπήλαιο, θα συναντήσουμε στο αριστερό μας χέρι το μονοπάτι που θα οδηγήσει τους τολμηρότερους στην κορυφή του Ψηλορείτη, στον "Τίμιο Σταυρό".


Ξεκινώντας από εκεί και ακολουθώντας κάποιες κίτρινες ταμπέλες και κόκκινα σημάδια στους βράχους, θα ξεκινήσετε τον δρόμο σας προς την κορυφή. Σε 4 έως 6 ώρες, θα βρίσκεστε πλέον να θαυμάζετε την απίστευτη θέα στα 2.456 μέτρα..



Στην κορυφή θα δείτε το εκκλησάκι του Τίμιου Σταυρού που έχει φιλοξενήσει χιλιάδες ορειβατών. Το ιδανικό είναι να είσαστε προετοιμασμένοι για μια διανυκτέρευση, με αρκετό νερό και ζεστά ρούχα (μέχρι και το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου σίγουρα θα συναντήσετε και χιόνι σε αρκετά σημεία).

Περιττό να αναφέρω, πως η θέα απο την κορυφή του Ψηλορείτη, θα σας κόψει την ανάσα..



Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής, κάναμε μια στάση στα ξακουστά και πολυτραγουδισμένα Ανώγεια.

Ο θρύλος αναφέρει ότι, αφορμή για τη δημιουργία του πρώτου οικισμού των Ανωγείων έδωσε η ανακάλυψη μικρής πηγής κάτω από την τοποθεσία "Κατσαμπάς" και λίγο πιο πάνω από τα πηγάδια "Πλάτανοι" του Περαχωριού. To μέρος εκείνο, όπως και ολόκληρη η περιοχή, όπως αναφέρθηκε, ήταν σύδεντρη και αδιαπέραστη και ιδιαίτερα στο σημείο αυτό, λόγω των πυκνών θάμνων. Κάποια μέρα όμως και κατά τον θρύλο πάντοτε, οι βοσκοί είδαν με κατάπληξη και ενθουσιασμό να βγαίνει μέσα από το σύδεντρο ένας τράγος του οποίου το γένι έσταζε νερό. Αυτό ακολούθως τους οδήγησε στην ανακάλυψη της πηγής και την εν συνεχεία θεμελίωση του πρώτου ποιμενικού οικισμού τους.
Οι διάφοροι μελετητές θέτουν σαν αρχή οικήσεως των Ανωγείων τον 11ο αιώνα, χρησιμοποιώντας σαν κριτήριο τις τοιχογραφίες της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη (1310-1330 μ.Χ.), συμπέρασμα κάπως αυθαίρετο, αφού δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε αν χτίστηκε ο οικισμός και μετά από πολλά ίσως χρόνια χτίστηκε η εκκλησία, ή αν η εκκλησία προϋπήρχε του οικισμού, ή αν ακόμα η αγιογράφηση έγινε μετά από αιώνες από το χτίσιμο της εκκλησίας.
Ιδιαίτερα όμως θα πρέπει να εξεταστεί και η περίπτωση, ότι τ' Ανώγεια ήταν ένας από τους 15 περίπου αρχαίους και μεσαιωνικούς οικισμούς που έχουν επισημανθεί στην περιοχή και γύρω απ' αυτά και που οι κάτοικοι τους απορροφήθηκαν από τον αναπτυσσόμενο και φύσει οχυρό οικισμό των Ανωγείων και των οποίων συγκέντρωση και συνέχεια αποτελεί το μεγάλο κεφαλοχώρι. Μάλιστα, σ' έναν απ' αυτούς τους οικισμούς, τα Κουνά, βρέθηκαν αγγεία τα οποία ανήκουν στην ελληνιστική περίοδο. Μερικοί από τους οικισμούς αυτούς εκατοικούνταν και μέχρι τον Ι9ον αιώνα και πιθανότατα τούτο επέτρεψε στον ιστορικό των Ανωγείων Εμμ. Χαιρέτη να μιλεί για "Ανώγεια Χωρία".

Η ονομασία Ξιγκανώγεια που προέρχεται από τις λέξεις Αξικά Ανώγεια, ίσως να οφείλεται όχι μόνο στην πιθανή ίδρυση των Ανωγείων από τους Αξικούς, αλλά στη θέση των "Ανωγείων Χωρίων" ευρισκόμενη στις πηγές και πρώτες διακλαδώσεις του Οάξη ποταμού. Μάλιστα και η τοποθεσία περάσματος του ποταμού αυτού ονομάζεται σήμερα Ξικομπέραμα (Οαξικό πέρασμα). Η ονομασία αυτή έχει εκλείψει τελείως και ιδιαίτερα μετά το ολοκαύτωμα των Ανωγείων, δεδομένου ότι από τότε και προς διάκριση τους από τ' άλλα Ανώγεια της Κρήτης ονομάζονταν "Τα καημέν' Ανώγεια".
Η ίδρυση των Ανωγείων μάλλον πρέπει να τοποθετηθεί σε πολύ παλιότερα χρόνια. Ακόμη η λαμπρή ιστορία των Ανωγείων δεν περιορίζεται στους δυο τελευταίους αιώνες, για τους οποίους έχομε αρκετά και σημαντικά ιστορικά στοιχεία. Πιθανότατα επεκτείνεται σε πολύ παλιότερες περιόδους, ίσως πιο πέρα από την τουρκοκρατία, την ενετοκρατία και τη βυζαντινή εποχή με τη σαρακινοκρατία των 140 χρόνων.
Τα μόνα που γνωρίζομε, μέχρι στιγμής, από την περίοδο της ενετοκρατίας είναι ότι, τ' Ανώγεια ήταν το μεγαλύτερο χωριό του Μυλοποτάμου, ότι ακόμη Ενετοί εγκαταστάθηκαν σ' αυτά και τα μόνα σημάδια που μαρτυρούν το πέρασμα τους είναι αρκετοί θρύλοι και παραδόσεις, το ενετικό κτίσμα του Τσίπουρα και λίγες από τις σωζόμενες αιωνόβιες καρυδιές, που αυτοί φύτεψαν, δίνοντας παράλληλα και την πρώτη σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη της γεωργίας του χωριού.

Οι Ανωγειανοί ζώντας από τα πανάρχαια χρόνια, σχεδόν απομονωμένοι, στις ψηλές και δυσπρόσιτες κορφές του Ψηλορείτη, διατήρησαν στο πέρασμα των αιώνων αδιάφθορα τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τον ανθρωπολογικό τους χαρακτήρα, τη γλώσσα τους που είναι γεμάτη από αρχαιοελληνικές λέξεις και την ιδιαίτερη και χαρακτηριστική δωρική προφορά τους που διατηρεί αρχαίες ελληνικές λέξεις, κυρίως ποιμενικές, όρκους κτλ. Απομονωμένοι σχεδόν πάνω στα βουνά τους και ενδογαμικοί, ως επί το πλείστον, διατήρησαν επί τόσους αιώνες, πατριαρχικά, από γενιά σε γενιά, αδιάφθορα τα ήθη τους και τον ανθρωπολογικό τους χαρακτήρα. Διαφέρουν ακόμη και στην προφορά. Προφέρουνε χαρακτηριστικά το λ ως ρ λέγοντας π.χ. τη λέξη γάλα - γάρα.
Διαφέρουν ακόμη και στη νοοτροπία και σε μερικές περιπτώσεις και σ' αυτή τη σωματική διάπλαση. Άνθρωποι γενικά υψηλόκορμοι και λεπτοί, διακρίνονται για τη σβελτοσύνη, τη σωματική δύναμη και αντοχή τους και στα προτερήματα τους αυτά αναφέρονται με ιδιαίτερο θαυμασμό οι διάφοροι συγγραφείς της κρητικής ιστορίας. Διακρίνονται ακόμη για το θάρρος και τη γενναιότητα τους και είναι φιλόξενοι και ειλικρινείς φίλοι. Είναι εξαιρετικά εύθικτοι και έχουν πολύ αναπτυγμένο το αίσθημα της τιμής και αξιοπρέπειας, τα οποία και υπερασπίζονται με κάθε μέσο και θυσία. Η συμπαράσταση και η αλληλοβοήθεια του ενός Ανωγειανού προς τον άλλο αποτέλεσαν και αποτελούν βασικές συνεκτικές δυνάμεις που ενώνουν και μετατρέπουν τους Ανωγειανούς σε μια ακατανίκητη μάζα, ιδιαίτερα μάλιστα σε ώρες συμφορών και κινδύνων.

Σε μια από τις κεντρικές πλατείες του χωριού, βρίσκεται και το σπίτι του Αρχάγγελου της Κρήτης, του Νίκου Ξυλούρη, στο οποίο θα σας καλοδεχτούν οι αδελφές του και θα σας καλέσουν να πιείτε μια ρακή στην μνήμη του.

Στην πλατεία αυτή, αλλά και ολόγυρα στο χωριό, μπορείτε να δοκιμάσετε τα τοπικά εδέσματα στις παραδοσιακές ταβέρνες, όπως το οφτό κρέας και την υπέροχη Ανωγειανή μακαρονάδα με το ντόπιο ανθότυρο.

Αν είσαστε αρκετά τυχεροί και τύχετε σε κάποιο Ανωγειανό γλέντι,
σίγουρα θα σας μείνει στην μνήμη ως υπέροχη εμπειρία..


Ημέρα τέταρτη

Μετά από μια ημέρα στην ορεινή Κρήτη, έπρεπε να ακολουθήσει μια καταδυτική ημέρα! Επισκεφθήκαμε το νομό Ηρακλείου και συγκεκριμένα την πανέμορφη παραλία της λυγαριάς δίπλα στην περισσότερο γνωστή και τουριστική, Αγία Πελαγία.



Στην παραλία της Λυγαριάς βρίσκεται και το καταδυτικό κέντρο EURO DIVING.
Η ομάδα του καταδυτικού κέντρου, ο Μιχάλης, ο Γιάννης και ο Γιώργος θα σας βάλουν στην δύσκολη διαδικασία να επιλέξετε το μέρος που θα επιθυμούσατε να καταδυθείτε μέσα από δεκάδες υπέροχα μέρη που περιλαμβάνουν ναυάγια, βυθισμένα αεροπλάνα, σπηλιές και μεσοπέλαγες ξέρες..
Εμείς, επιλέξαμε να δούμε μια σπηλιά για να θαυμάσουμε τους αστακούς που ήταν και η εποχή τους!! Οπότε ξεκινήσαμε με ιδιαίτερο κέφι για τις "αλυκές" με ένα από τα σκάφη του καταδυτικού κέντρου.



Ο βυθός ήταν αρκετά πλούσιος σε ζωή και μικρόκοσμο και είχε πολλά ενδιαφέροντα σημεία. Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη ήρθε στο μέσο της κατάδυσης, όταν μπήκαμε στην εντυπωσιακή σπηλιά, στα τοιχώματα της οποίας είδαμε δεκάδες αστακούς να ξεπροβάλλουν και όπως ήταν φυσικό, έκλεψαν την παράσταση!!
Από ένα σημείο και μετά, κυριολεκτικά δεν προλαβαίναμε να τους μετράμε!!


Στην παραλία της Λυγαριάς, θα βρείτε αξιόλογες ταβέρνες για να "χαλαρώσετε μετά από την κατάδυση.




Ημέρα πέμπτη

Μετά από την καταδυτική εκδρομή στο Ηράκλειο, αποφασίσαμε να κάνουμε μια επίσκεψη στο καταδυτικό κέντρο Paradise (Περιοχή Πετρέ Ρεθύμνου) για μια ξεχωριστή κατάδυση στο νομό Χανίων.



Με το σκάφος του καταδυτικού κέντρου, ταξιδέψαμε για αρκετά μεγάλη απόσταση περνώντας στο νομό Χανίων μέχρι το δράπανο και την περίφημη σπηλιά των ελεφάντων.
Σίγουρα, δεν είναι από τις καταδύσεις που κάνεις κάθε μέρα..

Η είσοδος του σπηλαίου βρίσκεται στα 12 μέτρα και μετά ακολουθεί μια υποβρύχια διαδρομή περίπου 30 μέτρων, στην οποία όπου και να κοιτάξεις σου κόβεται η ανάσα!! Το νερό από ένα σημείο και μετά γίνεται ιδιαίτερα γλυκό, οπότε καθώς καταλαβαίνετε η ορατότητα σε σημεία είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, το θέαμα όμως σας αποζημιώνει σίγουρα.


Είδαμε τα απολιθωμένα οστά των ελεφάντων καθώς και τους υπέροχους σταλαγμίτες.. Το κερασάκι στην τούρτα όμως ήταν μια από τις κατοίκους της σπηλιάς, που στάθηκε απέναντι μας και πέρασε ανάμεσα μας σαν τορπίλη κατευθυνόμενη προς την έξοδο της σπηλιάς.
Όταν αναδυθήκαμε στην πρώτη μεγάλη αίθουσα του σπηλαίου, οι δέσμες των φακών μας έκαναν να μείνουμε με ανοιχτό το στόμα βλέποντας τους αμέτρητους σταλαχτίτες και σταλαγμίτες σε υπέροχους σχηματισμούς και χρωματισμούς, ανάλογα με την περιεκτικότητα που έχουν σε διάφορα μέταλλα και ορυκτά.


Αν ποτέ βρεθείτε στην Κρήτη, απλά, μην χάσετε αυτή την κατάδυση, γιατί δύσκολα θα την κάνετε αλλού.
Επιστρέψαμε στο καταδυτικό κέντρο ενθουσιασμένοι από τα όσα είδαμε και με την διάθεση στα ύψη,  ξεκινήσαμε για τον δεύτερο καταδυτικό μας προορισμό για εκείνη την όμορφη μέρα..

Πολλοί από όσους έχουν περιηγηθεί στην Κρήτη, βρέθηκαν να θαυμάζουν την λίμνη του Κουρνά Χανίων, συνολικής έκτασης 16 στρεμμάτων, η οποία είναι η νοτιότερη λίμνη στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.



Η λίμνη δημιουργείται από την παρεμπόδιση του υπόγειου νερού, που κατεβαίνει από τον όγκο των Λευκών Ορέων, από τα αδιαπέραστα πετρώματα και την κατάκλιση του φυσικού κοιλώματος. Η λίμνη τροφοδοτείται από την πηγή Αμάτι και αποστραγγίζεται προς το ποταμό Δέλφινα. Η απόστασή της από την θάλασσα είναι 2,5 km.

Το μέγιστο μήκος της (Β-Ν) είναι 1.080 μέτρα και το μέγιστο πλάτος της (Α-Δ) είναι 880 μέτρα. Καταλαμβάνει έκταση 579 στρέμματα (57.9Ha) με μέγιστο βάθος τα 22,5 μέτρα, αν και πρόσφατα βρέθηκαν κάποια βαθύτερα σημεία. (3,5 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας). Ο όγκος του νερού το καλοκαίρι ανέρχεται περίπου στα 7,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Η περιοχή της λίμνης χαρακτηρίζεται σαν τεκτονικό ρήγμα που κατακλύζεται με νερό από την πηγή "Αμάτι" (ΝΑ άκρο της λίμνης σε βάθος 16,5 μέτρα) λόγω των νεογενών αποθέσεων που εξασφαλίζουν την στεγανότητα της. Απλά, φανταστείτε ένα μεγάλο κοίλωμα που τροφοδοτείται από την μία του πλευρά με νερό λόγω του πορώδους του εδάφους, ενώ από την απέναντι στεγανοποιείται λόγω της φύσης των πετρωμάτων. Διαφυγές νερού έχει η λίμνη από τις Β και ΒΔ παρυφές της. Στο τμήμα αυτό από δεκαετιών έχουν γίνει έργα υπερχείλισης και αποστράγγισης του νερού προς τις καλλιεργούμενες εκτάσεις και την θάλασσα.


Η στάθμη της λίμνης κυμαίνεται με την εποχή. Την χειμερινή περίοδο και μέχρι την άνοιξη η στάθμη βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο λόγω της μείωσης του όγκου των υπογείων υδάτων από τα ορεινά, ενώ κατά την καλοκαιρινή περίοδο (και με την τήξη του χιονιού στα Λευκά Όρη που τροφοδοτούν τους υδροφόρους ορίζοντες) η στάθμη ανέρχεται.
Η λίμνη αναφέρεται από τα αρχαία χρόνια με το όνομα Κορησία και  πιστεύεται ότι υπήρχε ιερό στις όχθες προς τιμήν της Κορησίας Αθηνάς. Στα αραβικά η λέξη Κουρνά σημαίνει λουτήρας και λίμνη. Ίσως λοιπόν οι Άραβες να ήταν αυτοί που την μετονόμασαν από Κορησία σε Κουρνά. Τα σκοτεινά νερά της λίμνης έκαναν εντύπωση σε όλους τους επισκέπτες αλλά και τους κατοίκους αφού θεωρούσαν την λίμνη χωρίς πυθμένα (άπατη).

Μάλιστα περιηγητές ήδη από τα χρόνια του Μεσαίωνα αναφέρονταν με δέος για το εκτιμούμενο βάθος της λίμνης. Ο μύθος αναφέρει ότι στην θέση της λίμνης βρισκόταν ένα χωριό. Κάποια μέρα ένας από τους χωρικούς πήρε την κόρη του για να πάνε στα χωράφια. Στον δρόμο έκατσαν να ξαποστάσουν και η κόρη άρχισε να χτενίζει τα ξανθά μαλλιά της. Ο πατέρας της ενώ αρχικά την καμάρωνε, ξαφνικά την ορέχτηκε και της ρίχτηκε. Η κόρη στην απελπισία της ζήτησε να πει μοναχά τρία λόγια που ήταν "Βούλα και Βουλολίμνα! Κι εγώ στοιχειό στην λίμνα!". Αμέσως ο τόπος βούλιαξε και έγινε η λίμνη. Μάλιστα οι κάτοικοι παλαιότερα πιστεύανε ότι όσοι έχουν "αλαφρό ίσκιο" (βλέπουν δηλαδή φαντάσματα) βλέπουν στην μέση της λίμνης απάνω σε ένα βράχο μια κόρη να κάθεται και να χτενίζει τα ολόχρυσα ξανθά μαλλιά της.

Πόσοι όμως είχαν την τύχη να καταδυθούν σε αυτήν την πανέμορφη λίμνη??
Ικανοποιώντας μια επιθυμία πολλών ετών και μιας και η παρέα είχε διάθεση στα ύψη, οργανώσαμε την κατάδυση μας υπό τα έκπληκτα μάτια των τουριστών που μας έβλεπαν να κουβαλάμε καταδυτικό υλικό ανάμεσα από τις ταβέρνες!!
Και επειδή μια οργανωμένη εξερευνητική κατάδυση απαιτεί και σκάφη μεταφοράς και υποστήριξης, κανονίστηκαν αμέσως οι λεπτομέρειες με τον καλοδιάθετο και πολύ εξυπηρετικό ιδιοκτήτη του "στόλου" της λίμνης!!

Δυο "ειδικά" και μάλιστα απολύτως οικολογικά "σκάφη" φορτώθηκαν, οπότε ξεκινήσαμε για το μέρος που μας είχε υποδείξει ένας κάτοικος της περιοχής, στο οποίο το βάθος και η ορατότητα ήταν κατάλληλα για το είδος της κατάδυσης μας.

Με "κόντρες" καθ’ οδών και γέλια που αντηχούσαν φτάσαμε, δέσαμε το σκάφος μεταφοράς και πέσαμε στο κρύο  νερό. Με την ορατότητα να είναι σαφώς περιορισμένη, κινηθήκαμε σε μέσο βάθος 17 μέτρων και με την θερμοκρασία του νερού να πέφτει κάτω από 15 βαθμούς, περιηγηθήκαμε για περίπου 35 λεπτά στην λίμνη.

Παντού συναντούσαμε χέλια και μικρές γαρίδες ενώ σε πολλά σημεία εμφανίζονταν κάποια άγνωστα σε εμάς ψάρια και κάποια τεραστίου μεγέθους χρυσόψαρα.

Η κατάδυση στη Λίμνη Κουρνά είναι ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση, αρκεί να πάρετε οδηγίες από τους ντόπιους για τα βαθύτερα σημεία της.
Εμείς επιλέξαμε να καταδυθούμε κοντά στο "Αμάτι" (στην πηγή) της λίμνης, στο οποίο τόσο η ορατότητα όσο και το βάθος ήταν κατάλληλα για τέτοιου είδους δραστηριότητα.

Βγαίνοντας στην ακτή, κατευθυνθήκαμε στην πρώτη ταβέρνα που συναντήσαμε, και δεν το μετανιώσαμε σε καμία περίπτωση.. Οι υπέροχοι μεζέδες της Κατερίνας και το κρασί που μας κέρασε ίσως ήταν ότι καλύτερο συναντήσαμε στην εκδρομή μας στην Κρήτη από γαστριμαργικής απόψεως!
Περάσαμε ένα υπέροχο απόγευμα κουβεντιάζοντας με έναν καλό γνώστη της λίμνης, τον Μίνωα "Τον Πράσινο" που μας χάρισε κάποιες απίστευτες μαντινάδες..

Όταν σηκωθήκαμε από το τραπέζι, είχε βραδιάσει για τα καλά.. Περνάει "νεράκι" η ώρα όταν διασκεδάζεις.


Ημέρα έκτη

Για την επόμενη μέρα, τα σχέδια μας περιλάμβαναν την Νότια πλευρά της Κρήτης..

Ξεκινώντας από το Ρέθυμνο, κατευθυνθήκαμε νότια του νομού με προορισμό την πανέμορφη παραλία της Πρέβελης, στην οποία καταλήγει το Κουρταλιώτικο φαράγγι, που συναντήσαμε καθ οδών προς τον Πλακιά, και σήμερα είχαμε την τύχη να δούμε τον υπέροχο τόπο που καταλήγει..


Ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε τα σκαλοπάτια (τα οποία εύκολα κατεβαίνεις αλλά άντε να ανέβεις πάλι) και φτάνοντας στην παραλία, πρώτα από όλα αναζητήσαμε ένα παγωμένο καφέ για να πάρουμε δυνάμεις για την ανάβαση αντίθετα στο ρεύμα του ποταμού..

Το τοπίο φανταστικό..



Περνώντας από στενά μονοπάτια ανάμεσα σε αμέτρητα φοινικόδεντρα και λουλούδια, προχωρήσαμε για πολύ μεγάλη απόσταση. Σταματήσαμε ουκ ολίγες φορές να θαυμάσουμε την θέα και μετά από ένα δίωρο περιήγησης πήραμε τον δρόμο της επιστροφής και τα σκαλοπάτια έμοιαζαν ατελείωτα. Όταν με το καλό βγήκαμε στο παρκινγκ, ελαφρύτεροι κατά ένα λίτρο από την εφίδρωση, ξεκινήσαμε για τον δεύτερο μας προορισμό..

Νότια του νομού Χανίων, στο μαρτυρικό Φραγκοκάστελλο..



<<.....Μ΄ ακόμη και το σήμερο, στις δεκαφτά του Μάη

ούλο τ’ ασκέρι φαίνεται με τον Χατζημιχάλη.

Και πολεμούν στα σύννεφα κι ακούγοντ΄ οι μπουρμπάδες.

Φωνές και αλογοπεταλιές στου Καστελλιού τσι μπάντες.

Ούλ΄ οι γι-αλαφρόστρατοι, θωρούν τσι και τρομάζουν,

μα κείνοι -Θεός σχωρέσει των- κανένα δεν πειράζουν........

 Άραγες κι είντα θέλουσι κι είντα μασέ θυμίζουν;

Αυτούς που σφάχτηκαν εκειά και τα βουνά ραΐζουν......>>


Το Φραγκοκάστελλο είναι από τα αγαπημένα μέρη αυτών που ασχολούνται με πράγματα έξω από τον κόσμο αυτό.. Και φυσικά, αφορμή είναι οι περιβόητοι Δροσουλίτες..

Τι είναι οι Δροσουλίτες λοιπόν?

Μάλλον, τι θέλουμε εμείς να είναι?

Η πιο ρομαντική - και η περισσότερο αποδεκτή εκδοχή - θέλει τους Δροσουλίτες να είναι οι ψυχές των 305 πολεμιστών του εθελοντικού Ηπειρώτικου σώματος που με αρχηγό τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη, πολέμησαν εναντίων των τούρκων μέχρι που έπεσαν ένας προς ένας στις 17 Μαΐου του 1828, μη θέλοντας να ακούσουν τους Σφακιανούς που τους έλεγαν πως το φρούριο δεν θα μπορούσε να αντέξει στην τεράστια αριθμητική υπεροχή των τούρκων. Οι τούρκοι είχαν εξαγριωθεί τόσο με αυτή την αυτοθυσία και τον ηρωισμό, που δεν ικανοποιήθηκαν απλά σκοτώνοντας τους, αλλά έκλεισαν και τα σώματα τους σε μια κρύπτη ώστε να μην μπορεί κανένας να τους αποδώσει την στοιχειώδη τιμή της ταφής. Από τότε στην επέτειο της Μάχης και μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου λέγεται πως εμφανίζονται οι ψυχές τους, σκιές πολεμιστών με άλογα που ξεκινούν από τα ερείπια του Αγ. Χαράλαμπου και τερματίζουν την πορεία τους στην θάλασσα..
Είναι πολλοί αυτοί που τους έχουν δει και ακόμα περισσότεροι αυτοί που στην επέτειο τους βρίσκονται εκεί για να τους δουν. Την εμφάνιση τους επιβεβαιώνουν και επίσημες αναφορές. Στην Γερμανική κατοχή, ένα Γερμανικό απόσπασμα άνοιξε πυρ εναντίων των Δροσουλιτών, νομίζοντας πως πρόκειται για αντάρτες που έκαναν απόβαση στην περιοχή. Το φαινόμενο αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο έρευνας της εταιρίας Ψυχικών ερευνών, αλλά και του Πανεπιστημίου Κρήτης..

Φυσικά υπάρχει και η άλλη εκδοχή..

Από τέλος Μαΐου μέχρι το πρώτο πενθήμερο Ιουνίου η θέση του Ήλιου, λόγω της ελλειπτικής τροχιάς της Γης γύρω από αυτόν και της θέσης του άξονα αυτής σε σχέση με τις οροσειρές στο Φραγκοκάστελλο, είναι τέτοια ώστε να έχουμε την καταλληλότερη γωνία των από διάθλαση προερχομένων ακτινών του Ήλιου για ένα 10λεπτο περίπου, το πρωί, με το έναντι των οροσειρών και πάνω από το κάστρο σχηματιζόμενο νέφος της πρωινής δροσούλας, η οποία προκαλεί διάθλαση, μικρά ανάλυση του φωτός, πολλαπλή ανάκλαση και αλλαγή στη διεύθυνση διάδοσης αυτού. Ένα φαινόμενο όμοιο της δημιουργίας του ουράνιου τόξου.

Κατά το δεκάλεπτο αυτό όταν υπάρχει υψηλή υγρασία και άπνοια, λόγω της τοπικής ιδιομορφίας των δεκάδων λοφίσκων στην κορυφή των δυο παράλληλων στην παραλία οροσειρών και λόγω του ότι ο Ήλιος για δέκα λεπτά δεν ανυψώνεται αλλά κινείται ελάχιστα χαμηλότερα των κορυφών. Φαινομενικά από την Χώρα Σφακιών προς τη Σκαλωτή, οι πολλές κορυφές των παράλληλων αυτών οροσειρών και λόγω της ιδιομορφίας των βράχων, διακόπτουν την ευθύγραμμο κίνηση του φωτός προς το νέφος της δροσούλας. Με την φαινομενικά οριζόντια όμως κίνηση του Ήλιου πίσω από τις κορυφογραμμές παρουσιάζεται αντίθετης φοράς κίνηση των σκιών πάνω στο νέφος της δροσούλας, ακριβώς την κίνηση που έχουν περιγράψει οι κατά καιρούς διάφοροι παρατηρητές. Δηλαδή από την εκκλησία του Αγ. Χαράλαμπου προς τη θάλασσα ή από το Φραγκοκάστελλο προς την Χώρα Σφακιών. Το φαινόμενο από επιστημονικής πλευράς, όσον αφορά την ανάλυση του μέσα από την αστρονομία και την οπτική είναι αρκετά πολύπλοκο στην μαθηματική διατύπωση του. Αρκετά απλό όμως στους γνωρίζοντες φυσική, από θεωρητικής πλευράς. Βασική προϋπόθεση, η επίσκεψη πριν την ανατολή του Ηλίου στο μέρος αυτό, για την παρατήρηση αυτής και μόνο της ανατολής του Ήλιου, τις ημερομηνίες που έχουν επιλέξει να παρουσιάζονται οι Δροσουλίτες.

Το φαινόμενο γίνεται ορατό όταν ο παρατηρητής βρίσκεται μεταξύ οροσειράς και Φραγκοκάστελου. Κοιτάζει δηλαδή από τους πρόποδες της οροσειράς προς την θάλασσα. Μεταξύ Ήλιου και νέφους υδρατμών. Και συνήθως όταν ο οφθαλμός του παρατηρητή βρίσκεται στην κορυφή νοητού κώνου απ’ όπου βλέπει την διαθλώμενη ακτινοβολία υπό γωνία 40 (ιώδη) έως 42 μοιρών (ερυθρά).

Το ποιά εκδοχή προτιμάτε ως επισκέπτες του Φραγκοκάστελλο, είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα..

Όταν βρισκόμαστε στον χώρο, πρώτα από όλα λοιπόν βλέπουμε τις προτομές του Χατζημιχάλη Νταλιάνη, του αρχηγού των ηρώων του φραγκοκάστελου που έπεσαν στις 17 Μαΐου του 1828 και του Στρατή Δεληγιαννάκη, ήρωα της περιοχής.

Καθώς και πλάκα με αναφορά στους έξι αδερφούς Πατσούς, οι οποίοι κάθε βράδυ κατέστρεφαν το κάστρο όταν το έχτιζαν οι ενετοί τον 14ο αιώνα..

Όταν κατάφεραν να τους συλλάβουν, τους κρέμασαν πάνω από τους τέσσερις πύργους του κάστρου.

Αν συνομιλήσετε με τους ντόπιους και σας πουν την ιστορία του κάστρου, σίγουρα θα καταλήξουν στην παρακάτω πρόταση:

"O Νταλιάνης αντράκι μου, ήντονε Κουζουλός!!!"

Και αυτό γιατί απλά, όχι μόνο δεν άκουσε τις συμβουλές των σφακιανών για να εγκαταλείψει την περιοχή, αλλά επέλεξε και το χειρότερο δυνατό σημείο για να στήσει την άμυνα του. Και φυσικά, ακόμη και κατά την διάρκεια της μάχης απέδειξε πόσο αψηφούσε τον θάνατο. Προσπαθώντας να παρέχει κάλυψη στους αμυνόμενους, έκανε έξοδο από το κάστρο με το άλογο του και οι τούρκοι κυριολεκτικά πανικοβλήθηκαν.. Όταν προσπάθησε να μπει ξανά στο κάστρο, τα νεκρά σώματα είχαν φράξει εντελώς την είσοδο.. Μάλιστα, στα αριστερά της πύλης υπάρχει ένα σημάδι που λέγεται πως έγινε από το πέταλο του αλόγου του Νταλιάνη, στην προσπάθεια του να μπει και πάλι μέσα στο κάστρο.

Είναι σίγουρα μαγικό αυτό που σου μεταδίδει το εσωτερικό του..



Γνωρίζοντας την ιστορία του κάστρου, δεν μπορείς πάρα να νιώσεις ιδιαίτερη συγκίνηση όταν περιηγείσαι μέσα του, είτε είναι η πρώτη φορά που το βλέπεις είτε η εκατοστή..

Είναι ένα από τα μνημεία που δυστυχώς σχεδόν αφέθηκε στην τύχη του..

Πολλές φορές έχω αντικρύσει απλούς τουρίστες να μαζεύουν διάφορα σκουπίδια από το εσωτερικό ή να διώχνουν τα ζώα (τα τετράποδα, γιατί τα δίποδα δεν αντιμετωπίζονται εύκολα) από το φρούριο.. Και είναι τουλάχιστον ντροπή προς αυτούς που θυσιάστηκαν εκεί μέσα και έβαψαν με το αίμα τους κάθε πέτρα του Φραγκοκάστελου..

Και να, μια προσπάθεια μου να μεταφέρω την ατμόσφαιρα του κάστρου..




Αποχαιρετώντας το Φραγκοκάστελλο, κατευθυνθήκαμε για την ξακουστή χώρα Σφακιών.


Η Χώρα Σφακίων, ένας τόπος άγριος γεμάτος φαράγγια, χαράδρες, άγριες βουνοκορφές και δύσκολα περάσματα. Άλλωστε το όνομα Σφακιά προέρχεται από την λέξη "σφαξ" που σημαίνει χάσμα της γης, φαράγγι. Χάρη στη γενναιότητα των κατοίκων και στην γεωγραφική τους θέση, τα Σφακιά παρέμειναν αδούλωτα για πολύ καιρό. Έτσι είχαν την δυνατότητα στην διάρκεια της τουρκοκρατίας να ασχοληθούν με τις θαλάσσιες μεταφορές, το εμπόριο αλλά και την πειρατεία. Όλος όμως ο πλούτος που είχε μαζευτεί και τα σπίτια που είχαν φτιάξει κάηκαν και λεηλατήθηκαν το 1770 μετά την επανάσταση του Δασκαλογιάννη, αλλά και την επανάσταση του 1821. Οι Σφακιανοί θεωρούνται γνήσιοι απόγονοι των Δωριέων. Μάλιστα, σίγουρα θα παρατηρήσετε πως οι γνήσιοι Σφακιανοί, διαφέρουν κατά πολύ από τα γενικά εξωτερικά άλλων ανθρώπων που θα συναντήσετε στην Κρήτη, διότι είναι ξανθοί και με ανοιχτό χρώμα ματιών..

Aν βρεθείτε στα Σφακιά, να μην παραλείψετε να τιμήσετε δεόντως τις φημισμένες Σφακιανές πίτες, τους κοχλιούς και τα άλλα τοπικά εδέσματα.. Όπως βλέπετε, ήταν αδύνατο για εμάς να αντισταθούμε..
Γεμίσαμε τις «μπαταρίες»  μας, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής,
επιλέγοντας να ανέβουμε στα λευκά όρη.. Φυσικά, το τοπίο μας άφησε άφωνους..

Μετά από μια διαδρομή μιας ώρας στις μαδάρες (Λευκά Όρη) βγήκαμε στο Ρέθυμνο και σαν μαγνητισμένοι κατευθυνθούμε στην παραλία για να δούμε το τελευταίο ηλιοβασίλεμα αυτής της εκδρομής, πατώντας στην Κρήτη..



Και σίγουρα, θα είναι κάτι που δύσκολα θα σβήσει από την μνήμη..


Ημέρα έβδομη

Τελευταία μας ημέρα σε αυτό το ταξίδι, είχε αρκετά χιλιόμετρα και φυσικά αγώνα δρόμου για να προλάβουμε όσο περισσότερα πράγματα γίνεται.

Ξεκινήσαμε από το Ρέθυμνο με πρώτο προορισμό το πανέμορφο Σπήλι..



Το Σπήλι απέχει από το Ρέθυμνο 30 χλμ και το όνομα του το πήρε από μια μικρή σπηλιά στην θέση Περιστερέ, στους πρόποδες του βουνού Κέδρος.
Το χωριό είναι καταπράσινο και χαρακτηριστικό του είναι οι 25 κρήνες σε σχήμα κεφαλιού λιονταριού.


Στην πλατεία του Χωριού, σκότωσε ο Γιακουμής Τσουδερός από τον Ασώματο, το 1790 δύο γενίτσαρους που θέλησαν να ασχημονήσουν απρόσκλητοι σε γαμήλια τελετή, προσβολή που εκείνα τα χρόνια "ξεπλένονταν" μόνο με αίμα..


Το Σπήλι, είναι το πολυτραγουδισμένο χωριό του μεγάλου δασκάλου της Κρητικής μουσικής Θανάση Σκορδαλού, του οποίου το άγαλμα βρίσκεται σε ξεχωριστή θέση κάτω από τα πλατάνια της πλατείας. Για τον οποίο, μπορούμε να μάθουμε πολλά πράγματα, ακούγοντας τα λόγια του Λουδοβίκου των Ανωγείων:

O Θανάσης Σκορδαλός είχε ένα καθαρό βλέμμα και μια καθαρή άποψη για την μουσική. Έτσι λοιπόν οι νότες του είναι πεντακάθαρες όπως οι σταγόνες του νερού.
Νομίζω ότι αυτό ήταν ένας νοικοκύρης της μουσικής της Κρήτης. Πήρε τα παλιά μοτίβα και τους έδωσε χαρακτήρα προσωπικό. Λένε όλοι πώς ο Σκορδαλός ήταν ένας χορευτικός μουσικό. Έπαιζε λύρα για. το χορό και όλοι ήθελαν τη λύρα του.


Εγώ βρίσκω ότι ο Σκορδαλός ήταν ένας εμπνευσμένος κρητικός καλλιτέχνης με την ουσία της έννοιας, που πρόσθεσε στην κρητική μουσική με την μέθοδο της αφαίρεσης. Θα εξηγηθώ: Όπως ο γεωργός μπαίνει μέσα στο αμπέλι του για να καθαρίσει εκείνους τους βλαστούς που δεν έχουν σταφύλια, εκείνους που δεν έχουν δυνατότητα και λόγο να υπάρχουν για το αποτέλεσμα, παρά αφήνει 5 - 6 βλαστούς, έτσι έκανε και ο Σκορδαλός με την κρητική μουσική. Πέταξε όλα τα περιττά στοιχεία, όλα τα ατάλαντα στοιχεία που πρόσθεταν οι άνθρωποι που δεν είχαν δυνατότητες και η φθορά του χρόνου. Κατάφερε λοιπόν να πετάξει, να ξετινάξει τα περιττά και να αφήσει την καθαρότητα στις νότες και τις μελωδικές γραμμές. Θα προσέξατε τις παύσεις που κάνει ο Θανάσης Σκορδαλός. Τον εξαίρετο χρόνο που έχουν τα όργανα του, τα λαούτα και πως αυτός, σαν ένας πρίγκιπας, περπατάει με αραιά βήματα, αραιούς τόνους και ενώ είναι τόσο αραιές οι νότες, τόσο γεμάτη είναι η λύρα του.
Την ίδια ώρα πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος που ασχολείται με τη μουσική και με την οποιαδήποτε μορφή τέχνης, θα πρέπει να οδηγηθεί στο στάδιο της αφαίρεσης μέχρι την εξαΰλωση, μέχρι την ανυπαρξία της τέχνης του. Μέχρι εκεί νομίζω πρέπει να στο¬χεύει, κάθε άνθρωπος που κάνη μουσική ή κάθε άλλη τέχνη. Ο Σκορδαλός λοιπόν οδήγησε την τέχνη του, αφαιρώντας, σε πολύ μεγάλη πυκνότητα περιεχομένου και ουσίας.

Ο Θανάσης Σκορδαλός ήταν ο τεχνίτης του συρτού χορού και είχε ένα κριτήριο εξαιρετικό, όπως και στη μουσική, να επιλεγεί τους στίχους που θα τραγουδήσει. Οι μαντινάδες που τραγούδησε ο Σκορδαλός ήταν ανεπανάληπτες. Δεν βρίσκεις μέσα στο έργο του, κατά τη γνώμη μου, μια μαντινάδα που να είναι δεύτερη, να έχει αισθητική χαμηλή. Αυτό είναι ίδιον μεγάλων καλλιτεχνών που δεν κάνουνε ποτέ λάθη τέτοιου τύπου. Νομίζω ότι αν κοίταζες τον Σκορδαλό πίσω από τα γυαλιά του, στο βλέμμα του υπήρχε ένα παράπονο και ένα πείσμα μαζί. Ήταν ένας ερωτικός άνθρωπος της Κρήτης, που κατάφερε να σπάσει και πολλά ταμπού και να πάει εκεί που πρέπει να πάει ένας άνθρωπος που έχει ψυχή και αγάπη για τον έρωτα.


Στον Θανάση Σκορδαλό, ανήκει και η απίστευτη μαντινάδα, που χιλιοτραγουδήθηκε..

 
"Μόνο εκείνος π΄ αγαπά μπορεί να το πιστέψει

πως της αγάπης ο καημός..τη σταματά τη σκέψη"..


Το Σπήλι λοιπόν, με την πανέμορφη πλατεία με τις βρύσες και τα πλατάνια πάντα καταφέρνει να μαγέψει κάθε επισκέπτη του..

Αποχαιρετώντας το Σπήλι, ξεκινήσαμε την διαδρομή μας προς την νότια πλευρά του νομού Ηρακλείου, φτάνοντας στο Τυμπάκι και στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την μονή Παναγίας Καλυβιανής..

Λίγο πριν την μονή, μετά το Τυμπάκι θα συναντήσετε μια ταμπέλα που γράφει: "Τάφος Λόγιου".

Ποιός ήταν όμως ο Δημητρός ο "Λόγιος"?

Γεννήθηκε το 1770 Στον Άγιο Θωμά Μονοφατσίου ο θρυλικός Δημήτριος Λόγιος, που επί 15 χρόνια (1800-1815) ήταν ο τρόμος των αιμοβόρων γενιτσάρων της Μεσαρράς. Όταν ήταν 10 χρονών οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα του παπά Γιάννη Βαρούχα, Λογιάκη ή Λόγιο. Ο αδελφός του πατέρα του Ιερόθεος, μοναχός στη μονή Απεζανών, προστάτεψε τα ορφανά. Μα τον κυνήγησαν κι αυτόν οι Τούρκοι κι αναγκάστηκε να φύγει στο εξωτερικό, παίρνοντας μαζί του και το μικρό Δημήτρη. Πήγε στη Πάντοβα της Ιταλίας, όπου ο Δημήτρης εργαζόταν σ’ ένα φαρμακείο και κατόρθωσε να σπουδάσει γιατρός. Το 1800 γύρισε στον Άγιο Θωμά γιατρός, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε Χριστιανούς και Τούρκους. Οι Τούρκοι τον έλεγαν Ντόρτογλου. Μα ένας γενίτσαρος από το Αξέντι σκότωσε τον άντρα της αδελφής του Δημήτρη Κοσμαδάκη. Κατεβάζοντάς τον στον τάφο ορκίστηκε στο νεκρό να εκδικηθεί το θάνατό του. Πήγε στα Σφακιά κι αγόρασε όπλα κι ύστερα από οκτώ μέρες σκότωσε το φονιά του γαμπρού του. Από τότε αρχίζει τη χαΐνικη (αντάρτικη) ζωή του. Ο πασάς έστειλε 50 διαλεκτούς γενίτσαρους στον Άγιο Θωμά να τον συλλάβουν. Μα ο Λόγιος κατόρθωσε και μπήκε τη νύκτα στον οντά του Σελίμ αγά Κονταξή, όπου κοιμόταν, έσφαξε έξι και οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν μεταξύ τους, με τη σύγχυση που δημιουργήθηκε. Ο Λόγιος σκότωσε επίσης τον Καμέρ αγά από τις Λούρες, με τους δύο γιους του, το Μόμολο από το Μορόνι, το Λίτσαρδο από την Αγία Βαρβάρα και πολλούς άλλους γενίτσαρους.

Το 1811 ήθελε να σκοτώσει με κάθε τρόπο τον τρομερό γενίτσαρο της Μεσσαράς, τον Αγριολίδη από τον Αϊ Γιάννη, κοντά στη Φαιστό. Προδόθηκε όμως από το μαύρο υπηρέτη του Αγριολίδη και τον τραυμάτισαν θανάσιμα, πριν να μπει μέσα στον πύργο. Αποτραβήχτηκε σ’ ένα τράφο, ακούμπησε το τουφέκι του να σκοτώσει όποιον θα τον πλησίαζε, αλλά πέθανε από αιμορραγία. Δύο μέρες δεν τολμούσε κανείς να πλησιάσει από φόβο.

Βροντά και τρέμει ο ουρανός και σειέται ο κάτω κόσμος,

εβουβαθήκαν τα πουλιά και μπλιο δεν κελαηδούνε.

Σκοτώσανε τον Αετό, της Κρήτης το λιοντάρι

τον Δημητρό, τον Λόγιο..


Λίγο μετά τον Λόγιο και τα απομεινάρια της Φαιστού, φτάσαμε στην Μονή Καλυβιανής.


Ο χώρος της σημερινής μονής ανήκε στον Τούρκο Χουσεΐν Βραζερζαδέ. Στα χωράφια του τελευταίου βρισκόταν μια κατεδαφισμένη εκκλησία, κάτω από τα ερείπια της οποίας ανακαλύφθηκε το 1873 παλιά εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι Χριστιανοί των γύρω χωριών παρακάλεσαν το Χουσεΐν Μπέη να τους παραχωρήσει τον αγρό και εκείνος τους έδιωξε με σκαιότητα. Τότε οι Χριστιανοί συνέταξαν αναφορά προς το Μητροπολίτη Μελέτιο και εκείνος τη διαβίβασε στο διοικητή Μουσταφά Νουρή Πασά. Ο τελευταίος απάντησε οργισμένος ότι δεν μπορούσε να απαλλοτριώσει το χωράφι επειδή είχε βρεθεί σε αυτό ένα κομμάτι ξύλου ζωγραφισμένο. Αυτό θεωρήθηκε υβριστικό προς το Μητροπολίτη και έπειτα από διαμαρτυρία της Δημογεροντίας του Ηρακλείου προς τους Προξένους των Μεγάλων Δυνάμεων, επενέβη ο διοικητής της Κρήτης Ρεούφ Πασάς και με διαταγή του αγοράστηκε ο χώρος γύρω από το γειτονικό χωριό Καλύβια, ενώ επίσης με απαίτησή του ανακλήθηκε ο Μουσταφά Νουρή Πασάς και τιμωρήθηκε.

Η εκκλησία οικοδομήθηκε και ανακαινίστηκε από τους Χριστιανούς και της έδωσαν το όνομα Παναγία Καλυβιανή. Από τότε τελείται πανηγύρι στον τόπο αυτό. Ο μικρός ναός σώζεται και σήμερα στον περίβολο της μονής. Το 1911 άρχισε η ανοικοδόμηση του νέου ναού με τρούλο, βυζαντινού ρυθμού και αποπερατώθηκε το 1924. Αυτός έχει τρία κλίτη και είναι καθιερωμένος στο Γενέσιο, τον Ευαγγελισμό και την Κοίμηση της Θεοτόκου


Στον χώρο της μονής, λειτουργεί γηροκομείο, στέγη παιδικής προστασίας, λαογραφικό μουσείο, καθώς και κλωστοϋφαντουργικά εργαστήρια και ο χώρος είναι γεμάτος από λουλούδια και πουλιά..


Μετά την αναζωογονητική στάση στις Μοίρες, κατευθυνθήκαμε στο Χάρακα του δήμου Αστερουσίων, ένα χωριό που μετράει αρκετούς αιώνες ιστορίας, και είναι λογικό το να επιθυμώ να το συμπεριλάβω στο άρθρο μου, καθώς είναι και ο τόπος απο τον οποίο κατάγομαι.



Με τον χρόνο να μας πιέζει, έκανα μια ξενάγηση στην παρέα, δείχνοντας τους το περίφημο Χαράκι με το ενετικό του καστράκι και το εκκλησάκι "Αφέντης Χριστός" στην κορυφή του, καθώς και την τοποθεσία στην οποία εμφανίζεται το φαινόμενο των "Καταχανάδων", κάτι αντίστοιχο με αυτό των Δροσουλιτών, το οποίο δημιουργείται για ακριβώς τους ίδιους λόγους μιας που η περιοχή έχει σχεδόν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτής του φραγκοκάστελου.



Οι καταχανάδες είναι "σκιές" που κατεβαίνουν απο τα Αστερούσια όρη (Το χωριό είναι ακριβώς στους πρόποδες) και αμίλητες περνούν μέσα απο το χωριό. "Αλλοίμονο σε όποιον τους μιλήσει" λέγαν  οι «παλαιοί» "Θα του πάρουν την μιλιά"..  Φυσικά, οι καταχανάδες είναι "πρώτα ξαδέλφια" των δροσουλιτών, καθώς η μορφολογία της περιοχής και ο προσανατολισμός της, είναι παρόμοιος με αυτόν του φραγκοκάστελου, οπότε είναι εύκολο να καταλάβετε την αιτία που δημιούργησε και αυτόν τον θρύλο.

Το χωρίο Χάρακας της επαρχίας Μονοφατσίου λοιπόν, αποτέλεσε φόβητρο για τους τούρκους στα χρόνια της τουρκοκρατίας και είχε γίνει καταφύγιο πολλών χριστιανών. Στο συγκεκριμένο χωριό γεννήθηκε και έδρασε ο οπλαρχηγός Χαραλάμπης Αγγελιδάκης, (Καπετάν Χαραλάμπης), και είναι τιμή μου, το ότι κατάγομαι απο αυτόν τον ατρόμητο άνθρωπο.

Γεννήθηκε τις παραμονές της επανάστασης του 1821 στον οικισμό Αγία Φωτιά του Χάρακα Μονοφατσίου Κρήτης. Εξελίχθηκε σε ικανότατο πολεμιστή και ιππέα.

Πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην τρίχρονη επανάσταση του 1866. Αρχές του 1867 αναγνωρίστηκε από την προσωρινή κυβέρνηση της Κρήτης αρχηγός Επαρχίας Μονοφατσίου, υπό τον γενικό αρχηγό Ανατολικών επαρχιών, Μιχαήλ Κόρακα. Χάρη στη δική του έντονη δραστηριότητα, το χωριό του έγινε έδρα επαναστατικής κολώνας (στρατοπέδου) και αποτελούσε φόβητρο για τους Τούρκους, καθώς και καταφύγιο των χριστιανών της Επαρχίας. Πήρε μέρος στις μάχες: Λασιθίου, Πύργων, Άγιου Μύρωνα, Αλμυρού, Γάζι, Σερβίλι κ.α.

Με επιδρομές κατά των Τουρκοκρητικών, εμπόδιζε την παρενόχληση των χριστιανών καθώς και κάθε εχθρική επιχείρηση στην περιοχή του. Η αποφασιστικότητα του και το θάρρος κατά την διάρκεια των μαχών οδήγησε τους Τούρκους στο να του αποδώσουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και να δώσουν τροφή για θρύλους που διηγούνται ακόμα και σήμερα στην περιοχή. Οι τούρκοι τον αποκαλούσαν "Καπετάν Ξεσκίση", λόγω των διάτρητων από σφαίρες ενδυμάτων του. Ο θρύλος λέει πως όταν γεννήθηκε ο Καπετάν Χαραλάμπης, πέρασαν στον καρπό του ένα κομμάτι τίμιο ξύλο, το οποίο και δεν απέρριψε ο οργανισμός του, και θεωρείται πως αυτό ήταν η αιτία που τον προστάτευε από τα εχθρικά βόλια. Ήταν ένας από τους τρείς οπλαρχηγούς των επαναστατών που φυλάκισε στα Χανιά ο Χουσεΐν Αβνή Πασάς, μετά το σβήσιμο της επανάστασης, Και μετά την αποφυλάκιση του, κρατήθηκε στο Ηράκλειο.

Όταν ο καπετάνιος πέθανε σε βαθειά γεράματα, κηδεύτηκε στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού. Το πιστό του άλογο, παραμέρισε τους παρευρισκόμενους και πήγε μπροστά στην ταφή, και βλέποντας τον καπετάνιο νεκρό, σαν να αφήνιασε και εξαφανίστηκε στον κάμπο της Μεσσαράς. Πάνω από το κάστρο του Χάρακα βλέπουμε τη Μεσσαρά να απλώνεται ολόκληρη στα πόδια μας, ανάμεσα από τα Αστερούσια όρη, την οροσειρά του Ψηλορείτη και τα Λασιθιώτικα όρη.. Γεμάτη από αμπέλια και καλλιέργεια ελαιόδεντρων θυμίζει ένα περίεργο μωσαϊκό αποχρώσεων του πρασίνου..

Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, το χωριό βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς, και μάλιστα "κατά λάθος"... Στόχος τους ήταν το χωριό Χαράκι, το οποίο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, αλλά οι πιλότοι βλέποντας στον χάρτη "Χάρακας" επέλεξαν να ρίξουν εκεί τις βόμβες τους.. Παρ΄ όλη την απροειδοποίητη επίθεση δεν υπήρχαν ανθρώπινες απώλειες και ήταν τέτοια τα δεδομένα που θεωρήθηκε θαύμα από τους ντόπιους.. Το χωριό τις περασμένες δεκαετίες γνώρισε μεγάλες δόξες. Το καρναβάλι του Χάρακα ήταν ξακουστό σε όλο το Ηράκλειο και βοηθούσε τους κατοίκους να ξεχαστούν λίγο από την δύσκολη ζωή του κάμπου..

Στην συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς το Ηράκλειο με προορισμό τον Θαλασσόκοσμο, το υπέροχο ενυδρείο της Κρήτης με την τεράστια ποικιλία μεσογειακών κατοίκων της Θάλασσας (υπάρχουν και κάποια είδη από θερμότερες θάλασσες, αλλά τα περισσότερα σημεία φάνηκαν σε όλους μας ιδιαίτερα γνώριμα).



Σε μια έκταση περίπου 5000τμ και σε απόσταση 15χλμ από την πόλη του Ηρακλείου(προς την χερσόνησο και τον Αγ Νικόλαο) υπάρχουν εγκαταστάσεις πολλών δεξαμενών-ενυδρείων μερικά από τα οποία είναι πραγματικά εντυπωσιακά σε όγκο (60000 λίτρων) όπου φιλοξενούνται όλα τα θαλάσσια  Μεσογειακά είδη!



Οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν από 50 διαφορετικά σημεία περισσότερους από 1500 θαλάσσιους οργανισμους, μεταξυ των οποίων καρχαριοειδή αλλά και κοπάδια συνηθισμένων  η σπανίων θαλασσίων ειδών!
Μαγιάτικα, καρχαρίες, λαβράκια, συναγρίδες, σφυρίδες, ροφούς, αστακούς, καραβίδες, σικυούς, γλώσσες, χταπόδια, σκάρους, χάνους, μελανούρια, αχινούς, αστερίες, ανεμώνες, ιππόκαμπους, σμέρνες, κεφάλους, μέδουσες ,καθώς και πολλούς οργανισμούς τροπικών θαλασσών, αλλά και λεψεσιανους μετανάστες!



Ο επισκέπτης έχει την δυνατότητα να θαυμάσει στεγνός για 1 ώρα περίπου τον βυθό της Μεσογείου μαθαίνοντας και τις ιδιοτροπίες των θαλασσίων οργανισμών.

Επίσης υπάρχει η δυνατότητα και της ακουστικής ξενάγησης ταυτόχρονα με την οπτική!


Δικαίως θεωρείται ένα από τα πιο σύγχρονα και εντυπωσιακά ενυδρεία της Μεσόγειου και θα αποζημιώσει τον επισκέπτη με υπεροχές εικόνες!

Ώρες λειτουργίας
Ιούνιος-Ιούλιος-Αύγουστος-Σεπτέμβριος 09:00-21:00
Τηλέφωνα
+30 2810-337788 reception
+30 2810-337888 για ραντεβού
Fax: +30 2810-337882
http://www.thalassocosmos.gr/

Μετά από μια ώρα μέσα περιήγησης, φύγαμε προς τον τελικό μας προορισμό, αυτόν του λιμανιού του Ηρακλείου. Το Φαιστός Παλλάς μας περίμενε και μπαίνοντας σε αυτό αρχίσαμε ήδη να νιώθουμε πιο κοντά στην Αθήνα..

Ποτέ δεν κατάφερα να πω "πλοίο της επιστροφής" αυτό που με γυρνούσε πίσω στην Αθήνα.. Πάντοτε σαν "πλοίο του ξενιτεμού" μου έμοιαζε..

Ελπίζω να επαναλάβουμε γρήγορα ένα ταξίδι σαν και αυτό. Πραγματικά, νιώθω ένοχος, όχι για τα μέρη που θέλησα να δείξω στην παρέα, αλλά για αυτά που δεν πρόλαβα να δείξω..

"Θα θελα μόνο μια στιγμή

της θάλασσας να μοιάσω

για να μπορέσω ολόκληρη

την Κρήτη να αγκαλιάσω.."

 

 

Δημοσιεύτηκε στις: 31/12/2010






Τελευταία άρθρα της κατηγορίας
Αλπικές λίμνες Ηπείρου και Δυτικής Μακεδονίας......
(Δημοσιεύτηκε στις: 28/02/2013)
Ομάν - Αραβική πανδαισία......
(Δημοσιεύτηκε στις: 01/03/2011)
Ένα ταξίδι στον εξωτικό Μαυρίκιο.......
(Δημοσιεύτηκε στις: 09/01/2011)
Ταξιδιωτικό στην Κρήτη......
(Δημοσιεύτηκε στις: 31/12/2010)
Ταξιδιωτικό στην Κύθνο......
(Δημοσιεύτηκε στις: 31/12/2010)
Πόρτο Χέλι - Το Βυθισμένο υδροπλάνο της Κοιλάδας......
(Δημοσιεύτηκε στις: 31/12/2010)
Προορισμός: Μάλτα......
(Δημοσιεύτηκε στις: 24/12/2010)
Προηγούμενες Δραστηριότητες