vereint im Gesundheitswesen Droge Plan 2013 http://onlinepillen.ch/ Glenn Gould gut temperierten Klavier
Links: http://ydronaftes.gr/viagra-greece.html and http://ydronaftes.gr/cialis-greece.html
Sea-Sand-Sun, Το τρίπτυχο της ελληνικής τουριστικής βιομηχανίας

Κάθε τόπος σε τούτο τον πλανήτη διαθέτει τη δική του φυσιο-γεωγραφική και κλιματική ταυτότητα με βάση την οποία διακρίνεται και η οποία καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής των κατοίκων αυτού του τόπου αλλά και το δυναμικό της ανάπτυξής του. Για παράδειγμα η Νορβηγία διακρίνεται για τον αλιευτικό και ορυκτό πλούτο της, τα φιόρδ της και το πολικό κλιματολογικό καθεστώς της. Αυτό σημαίνει ότι οι κύριες πηγές πλούτου της στηρίζονται στην αλιεία και τις εξορύξεις σε συνδυασμό με τη ναυτιλία και τον χειμερινό τουρισμό για τους λάτρεις του πολικού τοπίου. Κατά παρόμοιο τρόπο, η Βραζιλία – εκτός από το καρναβάλι του Ρίο – διακρίνεται για τις τεράστιες δασικές εκτάσεις τις και το δαιδαλώδες δίκτυο του Αμαζονίου, ως εκ τούτου γνωρίζουμε ότι η βραζιλιάνικη οικονομία στηρίζεται στην υλοτομία, και την παραγωγή φυτικών παραπροϊόντων όπως το καουτσούκ και διαφορές φαρμακευτικές ουσίες.

Αυτή η εξάρτηση της κοινωνικό-οικονομικής ανάπτυξης ενός τόπου από το γεωγραφικό/κλιματικό καθεστώς του δε θα μπορούσε να μην αγγίζει και την Ελλάδα. Για χιλιάδες χρόνια υπάρχει ως σταυροδρόμι πολιτισμών, ηπείρων και θαλασσών με σταθερή πρωτοπορία – ακόμη και σήμερα – στη ναυτιλία την αλιεία και το εμπόριο. Ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες, η χώρα μας απέκτησε και άλλο ένα προτέρημα, έγινε τουριστικός προορισμός και φυσικά πώς να μη γίνει τουριστικά ελκυστική; Η αδιάλειπτη ηλιοφάνεια, σε συνδυασμό με τη ζεστή, προσβάσιμη και φιλόξενη θάλασσα παρέχουν στον καθένα την ευκαιρία για αναζωογόνηση και ψυχική ανάταση όχι μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες.

Έκαστος λοιπόν στο είδος του και η Ελλάδα.. στον τουρισμό. Με άλλα λόγια η χώρα μας αποτελεί για τον ανεπτυγμένο κόσμο ότι και τα νησιά μας για εμάς. Είμαστε η εξοχή των ξένων. Εκεί όπου παραθερίζουν το καλοκαίρι μακριά από τα πολύβουα κέντρα των πόλεων τους και το βαρύ κλίμα των γεωγραφικών πλατών όπου κατοικούν. Τι όμως στα αλήθεια βρίσκουν στη χώρα μας που δε μπορούν (ή δε θα έπρεπε) να το βρουν αλλού; Μήπως είναι τα αμέτρητα χιλιόμετρα αμμουδερών παραλιών με τυρκουάζ νερά και μερικά πεύκα για ίσκιο και καθαρό αέρα. Σίγουρα, αλλά και τα κρυστάλλινα νερά της θάλασσας όπου δεν κινδυνεύεις να συναντηθείς ατυχώς με κάποιο ζώο που αμύνεται αλλά ούτε και ξεπαγιάσεις από τη χαμηλή της θερμοκρασία. Αυτά τα όμορφα νερά δεν βρέχουν μόνο αμμουδιές αλλά ιδιόμορφες και πολύχρωμες ακτές που είναι αποτέλεσμα της τεκτονικής του ελληνικού χώρου.

Μου έρχονται στο νου εικόνες από τις διακοπές σε ένα ξεχωριστό μέρος όπου είχα βρεθεί πριν χρόνια. Θεόρατες αψίδες και θόλοι σχηματίζονται (περιοχές, εικόνες) σαν μυθικά ανάκτορα σμιλεμένα από τη φύση, με ιριδίζουσες ανταύγειες στο εσωτερικό τους. Εδώ οι θερμοκρασίες είναι υψηλές αλλά πάντοτε ένα αεράκι φυσάει. Κι έτσι όπως πνέει,  εμπνέει τον άνθρωπο για μεγαλύτερες κατακτήσεις φουσκώνοντας τα πανιά. Πιάνω το ημερολόγιο όπου κατέγραφα μέρα προς μέρα τις διακοπές μας.

… Αφού βιράρουμε την άγκυρα βάζουμε πλώρη για τον υποθαλάσσιο κόσμο. Ρεμιτζάρουμε στην υπήνεμη πλευρά της νησίδας και βουτάμε κοντά στον ύφαλο. Τα κοράλλια εδώ είναι η βάση της βιοκοινωνίας. Εξασφαλίζουν τροφή από τα δροσερά και διαυγή νερά του πελάγους και προσφέρουν διαμονή και διατροφή σε καραβίδες, αχινούς, σάλπες, αγγελόψαρα, ροφούς και σκορπίνες. Ο αέρας μας λιγοστεύει και κάνω νόημα στο ζευγάρι μου για ανάδυση. Εκατόν είκοσι φωτογραφίες δεν είναι και άσχημη «ψαριά» τόσο για το μάτι όσο και για την ψυχή. «Αυτός ο κόλπος βγάζει τις καλύτερες σαρδέλες» μας λέει ο καπετάνιος. «Πού οφείλεται» τον ρωτάμε. Λέει, πως τα γύρω ποτάμια και ρέματα που χύνονται μέσα σε αυτόν φέρνουν πλούσια τροφή εκλεκτής ποιότητας για τα ψάρια του κόλπου. Επίσης λέει πως, στις εκβολές τους, κατοικούν εξωτικά πτηνά και πολλά είδη καβουριών.. Ευκαιρία για παρατήρηση της ομορφιάς και των ρυθμών της κοινωνίας τους.. ο ήλιος έχει βουτήξει στον ορίζοντα, σιγά – σιγά τ’ αστέρια θα ανάψουν στον ουρανό όπως οι φωτιές στις παραλίες…  

Πρόπερσυ, δέκα χρόνια μετά από εκείνες τις μοναδικές διακοπές, θελήσαμε να επιστρέψουμε στις παραθαλάσσιες ομορφιές της Ελλάδας αναζητώντας τη μαγεία και τη γαλήνη του τοπίου που περιγράφτηκε παραπάνω. Παρ’ όλα αυτά αποδείχθηκε πως μια δεκαετία είναι αρκετή ώστε να μεταβάλλει αυτό το τοπίο επισύροντας σοβαρές συνέπειες στην ευμάρεια του τόπου εκείνου. Θυμάμαι με το που δέσαμε στη μαρίνα μια ελαφριά δυσοσμία από καύσιμα αναμεμειγμένα με κακοσμία στάσιμων υδάτων μας υποδέχτηκε. Ρωτήσαμε τι απέγινε το παλιό αγκυροβόλιο. «Δεν ήταν ικανό να φιλοξενήσει αρκετά σκάφη κι έτσι έφτιαξαν μια μεγάλη μαρίνα» μας είπαν. Το επόμενο πρωί θέλησα να περπατήσω στην παραλία που μαζευόταν ο κόσμος και άναβε φωτιές. Μόλις έφτασα τη βρήκα κυριολεκτικά κομμένη στα δυο, μάλιστα η μισή σχεδόν είχε εξαφανιστεί. Αιτία; Η κακοτεχνία ενός μόλου ο οποίος εμπόδιζε την κατανομή της άμμου από τα ρεύματα στο ένα μέρος της, απομακρύνοντας την από το έτερο μέρος συμβάλλοντας σε αυτή την θλιβερή εικόνα της διχασμένης παραλίας. Βεβαίως η άλλη μισή η οποία είχε διπλασιαστεί σε επιφάνεια ήταν γεμάτη άδειες ξαπλώστρες. Καθώς ετοιμαζόμουν να μπω στο νερό είδα ένα πλαστικό σωλήνα να ξεπροβάλει από την άμμο.. «δεν είναι δυνατόν» είπα, κι όμως.. αρκετά μέτρα πιο πέρα από τις ξαπλώστρες ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα που - βρισκόταν πάνω στο γιαλό - διέθετε τα υγρά απόβλητα του εκεί όπου κολυμπούσαν οι ενοικιαστές του και απ’ όπου τρέφεται ο κόσμος, μέσα στη θάλασσα! Καθίσαμε για φαγητό σε μια ψαροταβέρνα και παρόλο που βρισκόμασταν σε παραθαλάσσιο μέρος μας είπαν πως τα ψάρια τα τελευταία χρόνια είχαν μειωθεί δραστικά, εξ’ αιτίας της αδιάκοπης εκμετάλλευσης τους και της μεγάλης ζήτησης κι έτσι παραγγείλαμε μόνο οστρακοειδή.
Την επόμενη μέρα θελήσαμε να επισκεφτούμε το ποταμάκι που προέβαλλε στην ακτή για παρακολουθήσουμε τους ερωδιούς. Προς μεγάλη μας έκπληξη το μόνο που είχε απομείνει ήταν λίγες καλαμιές μέσα σε μια θάλασσα άμμου. Ρωτήσαμε έναν ντόπιο πως άλλαξε τόσο απότομα το μέρος, «φτιάξανε φράγμα επάνω» μας απάντησε. Επόμενο ήταν σκέφτηκα, εφ’ όσον δεν υπάρχει ροή γλυκού νερού προς τη θάλασσα ούτε ερωδιοί, ούτε άλλα πλάσματα μπορούν να αντέξουν την αλμύρα της θάλασσας η οποία κέρδιζε συνεχώς έδαφος. Σκεφτήκαμε ότι, πάλι καλά μας έμεινε τουλάχιστο ο ύφαλος όπου θα καταφέρει να μας αντισταθμίσει τη χαμένη χαρά μέχρι τώρα. Ξυπνήσαμε το επόμενο πρωί και φτάσαμε στη μαρίνα να βρούμε το σκάφος για τις καταδύσεις. Το μέρος όπου διαφημιζόταν ήταν η «φωλιά του αστακού», ενδιαφέρον ακούγεται αλλά ρωτήσαμε τους υπευθύνους να μας πουν για τον ύφαλο με τα σφουγγάρια και τα κοράλλια. Παραδόξως δεν γνώριζαν κάτι γι’ αυτό το μέρος. Εμείς προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε και από ντόπιους πληροφορίες, μάταια όμως, ήταν λες και είχε ξεχαστεί το μέρος αυτό.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό για ένα μέρος από το να αλλοιώνεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην υπάρχει κάτι που να θυμίζει την αίγλη του. Γι’ αυτό και με έπιασε μια έντονη επιθυμία να μάθω τι συμβαίνει σήμερα στο μέρος που πέρασα τόσο ωραία αλλά και με απογοήτευσε η διαχείριση του. Πριν λίγες μέρες ψάχνοντας διάφορα στο διαδίκτυο έκανα μια μεγάλη ανακάλυψη. Στην ιστοσελίδα του μέρους που περιγράφτηκε κατά τις δυο προηγούμενες επισκέψεις μας, έγραφε ότι ο δήμος της περιοχής σε συνεργασία με το περιφερειακό πανεπιστήμιο ίδρυσε ένα σταθμό παρακολούθησης των αλιευμάτων και πως τα αποθέματα έχουν αρχίσει να μελετώνται. Επίσης διάβασα πως τοπικές οργανώσεις κι εξωραϊστικοί σύλλογοι ασχολούνται με τον καθαρισμό παραλιών και βυθού με στόχο να αποκτήσουν γαλάζιες σημαίες και πως με τη δράση περιβαλλοντικών οργανώσεων άνοιξε ο δρόμος για την ανακατασκευή του μόλου και της μαρίνας ώστε να ξεφύγει η παραλία από την υποβάθμιση. Τέλος διάβασα ότι έχει ξεκινήσει μελέτη για την κατασκευή ενός αλιευτικού καταφυγίου με προστατευόμενη διαβάθμιση περιοχών, μια κατασκευή η οποία θα παράσχει εκατοντάδες θέσεις εργασίας και θα συμβάλει στη διατήρηση των αλιευμάτων στο μέλλον. Αμέσως χάρηκα για τα ευχάριστα νέα και γέμισα αισιοδοξία, και ικανοποίηση μιας κι επικράτησε το συμφέρον της φύσης και του ανθρώπου. Αυτά τα δυο είναι άρρηκτα δεμένα και προορισμένα να αλληλοεπηρεάζονται και να αλληλοεξαρτώνται. Όταν νοσεί η φύση τότε νοσούν και τα μέλη της, δηλαδή εμείς. Η παραπάνω τοποθεσία, κατάφερε να ξεπεράσει την κρίση της και να εξασφαλίσει ένα πρόσφορο μέλλον με αξιώσεις και για τις επόμενες γενιές, οι υπόλοιπες τοποθεσίες ακολουθούν (;)

Δημοσιεύτηκε στις: 07/10/2011