vereint im Gesundheitswesen Droge Plan 2013 http://onlinepillen.ch/ Glenn Gould gut temperierten Klavier
Links: http://ydronaftes.gr/viagra-greece.html and http://ydronaftes.gr/cialis-greece.html
Ναυάγιο "Κλειώ"

κείμενο-Παναγιώτης Τασιαδάμης
Πολλές φορές, έχουμε δει να αναφέρονται στο ναυάγιο της βραχονησίδας Δίψας και να το προσδιορίζουν ως το τραγικό «Χειμάρα», ή ως κάποιο φορτηγό που διαλύθηκε στα βράχια κάπου στην δεκαετία του 1960. Η αλήθεια όμως όχι μόνο είναι διαφορετική, αλλά και αρκετά παλαιότερη.
 

Το ναυάγιο του ατμόπλοιου Κλειώ είναι ένα από τα πλοία τα οποία τράβηξαν περισσότερο το ενδιαφέρον μου στις προσωπικές μου καταδύσεις, ακόμα και αν ότι έχει απομείνει από αυτή θυμίζει ελάχιστα πως πρόκειται για πλοίο..

Ίσως λοιπόν να μην είναι «αυτό που μένει στο βυθό» το ουσιαστικότερο, αλλά αυτό που «φέρνει» στο μυαλό..

Την πρώτη φορά που καταδύθηκα στο ναυάγιο μαζί με τους συνδύτες μου Κώστα Λαδά, Χαράλαμπο Ντιριντή και Μιχάλη Κοκολάκη, δεν γνώριζα ούτε καν το όνομα του πλοίου και φυσικά αγνοούσα και οτιδήποτε σχετικό με το ιστορικό του. Η αφορμή για να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες δόθηκε από μια τηλεοπτική εκπομπή, που εσφαλμένα παρουσίαζε το συγκεκριμένο πλοίο ως το τραγικό πλοίο «Χειμάρα», το οποίο βυθίστηκε στις 20 Ιανουαρίου 1947 λίγα μόνο μίλια από την βραχονησίδα «Δίψα».

Το λάθος αυτό της τηλεοπτικής εκπομπής με έσπρωξε να αναζητήσω περισσότερες πληροφορίες για το ναυάγιο της Δίψας και ήμουν αρκετά τυχερός καθώς η ψηφιακή βιβλιοθήκη της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, η οποία διαθέτει τεύχη παλαιών εφημερίδων και κυρίως της εφημερίδας «Σκρίπ» μου παρείχε τις περισσότερες από τις πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο συγκεκριμένο άρθρο σχετικά με το ναυάγιο, την ακτοπλοΐα της εποχής αλλά και άλλες ιδιαίτερα σημαντικές λεπτομέρειες. Το μόνο δηλαδή που χρειάστηκε να κάνω είναι να τις βάλω σε μια λογική σειρά για να αποτυπώσω την έρευνα μου.

Σκοπός της έρευνας αυτής, πέραν από την «αποκατάσταση» της αλήθειας, είναι να αποδείξω πως η κατάσταση στην οποία μπορεί να βρίσκεται ένα ναυάγιο δεν είναι πάντα ανάλογη με το ενδιαφέρον που μπορεί να προκαλέσει στον αυτοδύτη που το επισκέπτεται. Πολλές φορές το ιστορικό του και μόνο είναι ικανό να δημιουργήσει την ανάγκη διερεύνησης της ιστορίας του.

Έτσι, ακόμα κι ένας αναγνώστης αυτού του άρθρου να θελήσει να δει από κοντά τα όσα περιγράφονται τότε το «στοίχημα» θα θεωρήσω πως έχει κερδηθεί..
Εξ άλλου τόσο το προσωπικό, όσο και το γενικότερο όραμα των Υδροναυτών είναι ακριβώς η ανάδειξη των Ελληνικών καταδυτικών προορισμών, με κύριο «όπλο» την ιστορία τους..

Για την ολοκλήρωση του άρθρου είχα την πολύτιμη βοήθεια του αγαπητού μου φίλου Νίκου Γκίκα, ο οποίος με βοήθησε ιδιαίτερα στις καταδύσεις αλλά και τις περιηγήσεις πάνω στην βραχονησίδα, καθώς και στην φωτογράφιση του ναυαγίου.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Μιχάλη Κοκολάκη για την διάθεση του σκάφους του στις απαιτούμενες καταδύσεις, όπως και τους Κώστα Θωκταρίδη και Δημήτρη Γκαλών για την υπερπολύτιμη βοήθεια τους στην ιστορική έρευνα και στην συγκέντρωση όσο το δυνατό περισσότερων στοιχείων σχετικά με το πλοίο «Κλειώ».
Για τις ανάγκες τις έρευνας ήρθα σε επικοινωνία και με έναν παγκοσμίου επιπέδου γνώστη της ναυτικής ιστορίας τον συγγραφέα και ερευνητή Αlistair Deayton, από τον οποίο και πήρα κάποιες πολύτιμες πληροφορίες. Επίσης, για τις ανάγκες του άρθρου χρησιμοποίησα πληροφορίες και εικόνες από το Ημερολόγιο Σκόκου, τα αρχεία της εφημερίδας Σκρίπτ που διατίθενται στο διαδίκτυο και φωτογραφίες από την βιβλιοθήκη της Ουάσινγκτον.

Αυτό που σίγουρα θα παρατηρήσετε πως λείπει είναι κάποια φωτογραφία του ίδιου του πλοίου. Μετά από μια έρευνα που κράτησε κοντά ένα χρόνο μπόρεσα να βρω κάποιες φωτογραφίες, αλλά είναι αδύνατο να εξακριβωθεί πως όντως το εικονιζόμενο πλοίο είναι το Κλειώ. Προτίμησα λοιπόν να αφήσω τη φαντασία μας να μας "φανερώσει" το πλοίο, παρά να χρησιμοποιήσω εικόνες χωρίς να είμαι σίγουρος πως πράγματι δείχνουν αυτό που θα ήθελα, από σεβασμό και προς το άρθρο μου αλλά και προς την ιστορία του πλοίου αυτού.

Απαραίτητη διευκρίνιση

Οι ημερομηνίες που αναφέρονται σε ολόκληρη την έρευνα δεν έχουν μετατραπεί όπως κανονικά θα έπρεπε βάση του νέου ημερολογίου, το οποίο τέθηκε σε ισχύ στην χώρα μας στις 10/3/1924. Επέλεξα να διατηρήσω αυτό το «λάθος», διότι το κομμάτι της έρευνας που με συνεπήρε περισσότερο ήταν η αίσθηση που μου μετέδωσαν οι εφημερίδες της εποχής και που προσωπικά ένιωσα ως ένα ταξίδι «πίσω στον χρόνο». Γι' αυτό το λόγο θα ήθελα να αφήσω ακέραιο το περιεχόμενο τους.

Για την ακρίβεια του άρθρου όμως όποιος επιθυμεί να κάνει αναγωγή στο νέο ημερολόγιο, θα πρέπει να υπολογίζει ως ημερομηνία βύθισης του πλοίου την 19η Ιανουαρίου 1904, δηλαδή να προσθέσει 13 ημέρες στις παρακάτω αναφερόμενες ημερομηνίες.

Εισαγωγή

Πολλές φορές έχουμε δει να αναφέρονται στο ναυάγιο της βραχονησίδας Δίψας και να το προσδιορίζουν ως το τραγικό «Χειμάρα» ή ως κάποιο φορτηγό που διαλύθηκε στα βράχια κάπου στην δεκαετία του 1960.

Η αλήθεια όμως όχι μόνο είναι διαφορετική, αλλά και αρκετά.. παλαιότερη. Τα συντρίμμια λοιπόν που μπορεί κάποιος να δει στην συγκεκριμένη βραχονησίδα του Νοτίου Ευβοϊκού έχουν να διηγηθούν μια πολύ παλιά ιστορία, που έρχεται από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και που με την βοήθεια των εφημερίδων της εποχής θα δοκιμάσουμε να ακούσουμε και σήμερα. Η ηρωίδα της ιστορίας μας λοιπόν δεν έχει να επιδείξει σπουδαία και θαρραλέα δράση, δεν έμεινε στην ιστορία για την ομορφιά ή την ταχύτητα της και ήταν η μοίρα της να μην γίνει τόσο γνωστό το όνομα της, όσο.. άλλες ηρωίδες.

Το όνομα αυτής.. Κλειώ, και μαζί της θα «ταξιδέψουμε» κάπου στο 1900..

Άλλωστε, το όνομα της προέρχεται από τη ρίζα κλέω/κλείω που σημαίνει αφηγούμαι. Και τι καλύτερο από το να ξεκινήσουμε την αφήγηση, από τα πρώτα βήματα της σύγχρονης Ελληνικής ναυτιλίας λίγο πριν το χάραμα του 19ου αιώνα..

 

 

Ελληνική Ατμοπλοΐα – Η πρώτη σύγχρονη Ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία

Η Ελληνική ατμοπλοΐα ιδρύθηκε το 1856 από τον Ηλία Κεχαγιά στην Ερμούπολη της Σύρου, η οποία απότελούσε το κέντρο της Ελληνικής βιομηχανίας και εμπορίου εκείνη την εποχή. Σκοπός της ήταν να συνδέσει τα Ελληνικά νησιά, αλλά και να βοηθήσει στην ανάπτυξη του εμπορίου με την υπόλοιπη Ευρώπη και τη μέση Ανατολή. Περίπου το μισό μετοχικό κεφάλαιο ανήκε στο κράτος και την Εθνική τράπεζα, οι οποίοι στήριξαν ως εγγυητές την εταιρεία σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Το 1857 διέθετε τρία μετασκευασμένα πλοία, τα «Πανελλήνιον», «Βασίλισσα της Ελλάδος» και «Ύδρα» και τα κύρια δρομολόγια της γίνονταν με προορισμό τον Πειραιά και την Πελοπόννησο. Με τον καιρό έφτασε να έχει στον στόλο της 14 πλοία, τα οποία ταξίδευαν από την Θεσσαλονίκη μέχρι την Κρήτη, αλλά και σε λιμάνια της Τουρκίας. Οι εγκαταστάσεις τις εταιρείας στην Σύρο περιλάμβαναν και ναυπηγεία, στα οποία γίνονταν επισκευές από το έτος 1861 και έπειτα υπό την καθοδήγηση του Βρετανού μηχανικού DavidSmith. Αυτό την καθιστούσε αρκετά ισχυρή καθώς δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο στην Μεσόγειο, οπότε ήταν αμέτρητα τα πλοία τα οποία πέρασαν από το ναυπηγείο της.

 

Από το ζενίθ.. στο ναδίρ

Στα τέλη του 1880 η εταιρεία άρχισε να αντιμετωπίζει την κρίση που την οδήγησε στην πτώχευση.

Ανάμεσα στους πιθανούς λόγους που τη δημιούργησαν ήταν η διάνοιξη του Ισθμού της Κορίνθου, που άλλαξε ριζικά τα δρομολόγια των πλοίων που πλέον μπορούσαν να παρακάμπτουν την Σύρο, η ανάπτυξη των Ελληνικών σιδηροδρόμων που προσέφερε εναλλακτικούς τρόπους μεταφοράς αλλά κυρίως η ανάπτυξη του λιμένα του Πειραιά, η οποία ουσιαστικά εκτόπισε την Σύρο και έγινε αυτός το κέντρο των εμπορικών και ναυτιλιακών δραστηριοτήτων.

Βλέποντας πως ο ανταγωνισμός σιγά σιγά έσπρωχνε την εταιρεία προς την χρεοκοπία, έγιναν κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες για να «αναβαθμιστεί», με αποτέλεσμα στα τέλη του 1882 η εταιρεία να κηρυχτεί σε κατάσταση πτώχευσης.

Ο Τζων Μακ Δούαλ

Ο Τζων McDowall γεννήθηκε στο Johnston της Σκωτίας το 1829. Σπούδασε την μηχανική τέχνη και υπηρέτησε στο Αγγλικό ναυτικό ως μηχανικός. Αργότερα, βρέθηκε στην Ελλάδα ξεκινώντας την καριέρα του ως μηχανικός στο ατμόπλοιο «Ομόνοια» της ατμοπλοΐας Σύρου. Γύρω στο 1864 ανέλαβε ένα τεράστιο για την εποχή έργο, την κατασκευή του ατμόμυλου Σεφερλή, και αφού το ολοκλήρωσε με επιτυχία προσελήφθη από αυτόν ως συνέταιρος.

Το 1873, και αφού πρώτα έχει εργαστεί στο μηχανουργείο του Βασιλειάδη, ιδρύει δικό του μηχανουργείο με την επωνυμία «Ήφαιστος» με προσωπικό 260 ατόμων και ειδικούς Άγγλους εργοδηγούς/τεχνίτες. Κατασκεύαζαν βιομηχανικά και γεωργικά μηχανήματα. Μάλιστα κατόπιν έρευνας διαπίστωσα πως υπάρχουν κάποια ελαιοτριβεία, που διαθέτουν σε πλήρη λειτουργία μηχανήματα κατασκευασμένα από την εταιρεία του Τζων Μακ Δούαλλ. Το 1890 συνέστησε με τον γαμπρό του Γουλιέλμο Βαρβούρ και ατμοπλοΐα με δύο ατμόπλοια, με την επωνυμία «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΤΜΟΠΛΟΪΑ ΜΑΚ ΔΟΥΑΛΛ ΚΑΙ ΒΑΡΒΟΥΡ». Αργότερα, προστέθηκαν και τα πλοία Ποσειδών, Ήρα, Μαργαρίτα, Εύβοια, Θέτις, Αφροδίτη και η γνωστή μας «Κλειώ». Σύντομα, κατάφερε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες της Ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας στις αρχές του αιώνα, έχοντας έναν αξιοσέβαστο «στόλο» από πλοία στα οποία συνήθιζε να δίνει αρχαιοελληνικά ονόματα.

Ο «Μπαρμπα Τζων» όπως τον απόκαλούσαν πολλές φορές γιατί είχει προσαρμοστεί πλήρως στον Ελληνικό τρόπο ζωής, ήταν ένα πρόσωπο ιδιαίτερα αγαπητό και μάλιστα διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος από το 1891 έως το 1895. Πέθανε στις 17 Οκτωβρίου του 1897 και ετάφη στον μεγάλο αλλά λιτό οικογενειακό τάφο που είχε ήδη απόκτήσει στο Νεκροταφείο της Ανάστασης Πειραιά. Μάλιστα ήταν οριοθετημένος με χαμηλό κάγκελο κατά πάσα πιθανότητα κατασκευασμένο στο εργοστάσιό του. Το επιτύμβιο γλυπτό της προτομής του τον απεικονίζει με φέσι και το κυρίαρχο διακοσμητικό στοιχείο είναι ο μαίανδρος.

Το σύμβολο που «στολίζει» την προτομή του είναι ο διαβήτης, ένα όργανο που στα χέρια του Τζων πραγματικά έκανε θαύματα για πολλές δεκαετίες.

 

Το ατμόπλοιο «Κλειώ»

Η Κλειώ προστέθηκε στον στόλο της ναυτιλιακής εταιρείας «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΤΜΟΠΛΟΪΑ ΜΑΚ ΔΟΥΑΛΛ ΚΑΙ ΒΑΡΒΟΥΡ» το έτος 1899. Κατασκευάστηκε το έτος 1870 από το ναυπηγείο Blackwood & Gordon στο Port Glasgow της Βρετανίας στην πλατφόρμα 98 με αριθμό κατασκευής 105. Διέθετε δικυλινδρη μηχανή 120 ίππων, κατασκευής του μηχανουργείου του ναυπηγείου και η καθέλκυση του έγινε την Πέμπτη, 28/07/1870.

Το πρώτο όνομα που της δόθηκε ήταν SOUTHWESTERN και καθελκύστηκε την 28η Ιουλίου του 1870 με Βρετανική σημαία για λογαριασμό της εταιρείας Ardrossan Steam Navigation Co. Το 1883 πουλήθηκε στον Gustaf Gollcher που είχε έδρα την Μάλτα και μετονομάστηκε σε «LAVALETTE». Το 1890 πουλήθηκε στον John McCallum ο οποίος είχε ως έδρα τη Γλασκώβη και το μετονόμασε σε «QUIRAING». Το 1896 αγοράστηκε από την Ιρλανδική εταιρεία David Rowan Jr & Walter Bain που το 1897 το μετονόμασε σε «MERRICK» και το 1899 αγοράστηκε από τον Alexander Wylie, ο οποίος το μεταπώλησε στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΤΜΟΠΛΟΪΑ ΜΑΚ ΔΟΥΑΛΛ ΚΑΙ ΒΑΡΒΟΥΡ οπού και απέκτησε το όνομα με το οποίο την γνωρίζουμε σήμερα.
Το σιδερένιο αυτό πλοίο είχε μήκος 58,1 μέτρα, πλάτος 8 μέτρα και το πλοίο είχε 156 ΚΚΧ (Κόρους Καθαρής Χωρητικότητας). Η «Κλειώ» ήταν ένα από τα γρηγορότερα πλοία της εποχής, με ταχύτητα που έφτανε τους 12 κόμβους.

Τα πρώτα χρόνια της υπηρεσίας της την συναντούμε σε δρομολόγια Πειραιά - Κρήτη, και μάλιστα σε ένα από αυτά το έτος 1901 ερχόμενο από τη Κρήτη μέσω της Σερίφου, με 60 επιβάτες και φορτίο, προσάραξε σε ύφαλο κοντά στον Πάτροκλο προκαλώντας μεγάλο ρήγμα στα ύφαλα του σκάφους. Ο πλοίαρχος αναγκάστηκε να το προσαράξει στις ακτές του Πατρόκλου. Παρά τον πανικό που ακολούθησε, το ατμόπλοιο «Χίος» της «Νέας Ελληνικής Ακτοπλοΐας» που ερχόταν από το λιμάνι του Βόλου, περνούσε κοντά από την περιοχή και περισυνέλεξε τους επιβάτες και δεν υπήρξε κανένα θύμα. Λίγες μέρες μετά, ο Τζων με το προσωπικό του έκαναν μια πρόχειρη επισκευή στο πλοίο και το ρυμούλκησαν μέχρι τον Πειραιά όπου και επισκευάστηκε για να επιστρέψει σύντομα στα καθήκοντα του. Στα τελευταία χρόνια το συναντάμε να εκτελεί δρομολόγια από την κεντρική - βόρεια Ελλάδα προς τον Πειραιά και αντίστροφα. Σε ένα από αυτά έμελλε να συναντήσει και την μοίρα της.

Η Κλειώ συναντάει την μοίρα της

Ήταν το ξημέρωμα της 6ης Ιανουαρίου 1904, όταν μεταφέροντας 97 άτομα, επιβάτες και πλήρωμα, προσέκρουσε στην βραχονησίδα «Δίψα».

Χαρακτηριστική είναι η είδηση, όπως μεταφέρθηκε στην εφημερίδα «ΣΚΡΙΠΤ» την επόμενη του ναυαγίου, και όπως θα δούμε περιλαμβάνει πολλές ανακρίβειες σχετικά με το ατύχημα της Κλειούς. Θεώρησα σκόπιμο να σας μεταφέρω κατά λέξη, με τις ορολογίες της εποχής την σχετική είδηση:

«H«ΚΛΕΙΩ» ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΚΑΤΑΒΥΘΙΖΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΩΡΩΠΟΝ

Τρομερόν ναυάγιον ανήγγειλε χθες τηλεφωνικώς προς το υπουργείον των Ναυτικών ο εν Ωρωπώ εκπληρών τα λιμενικά, περί την 8 ½ ώραν της εσπέρας δια του τηλεφώνου Δεκελείας Ανακτόρων.

Η Κλειώ του Τζων κατερχόμενη εκ Χαλκίδος προς τον Πειραιά και θέλουσα να προσεγγίσει εις την σκάλαν του Ωρωπού, προσέκρουσε κατά τινα βραχώδη ακτή της προ του Ωρωπού νησίδος Στουρονήσι.

Η πρώρα της ερράγη κατά τα ύφαλα και δια του ρήγματος εισώρμησαν τα ύδατα και ήρχισαν να κατακλύζουν το κύτος.

ΟΙ ΕΠΙΒΑΤΑΙ

 Της Κλειούς επέβενον ενενήκοντα τέσσαρα εν όλω άτομα, συμπεριλαμβανομένου και του πλοιάρχου της και του λοιπού πληρώματος αυτής. Οι πλείστοι των επιβατών της είχον επιβή εκ Βόλου και Στυλίδος κατ ατην ώρα δε της προσκρούσεως οι περισσότεροι εκοιμούντο. Από τον κραδασμόν όμως αφυπνίσθησαν και εν σπουδή ανήλθον είς το κατάστρωμα, αρχίσαντες γοερώς να κραυγάζουν.

ΟΥΔΗΣ ΕΠΝΙΓΗ

Χάρις όμως εις την ψυχραιμίαν του πληρώματος ο πανικός ακτηυνάσθη ούτω δε ηδυνήθη σαν άπαντες μέχρις ενός να επιβιβώσι των λέμβων του σκάφους ας καθείλκυσαν, και να διαπεραιώσιν εις την σκάλαν του Ωρωπού σώοι και αβλαβείς.

Η ΚΛΕΙΩ ΕΒΥΘΙΣΘΗ

Εν τω μεταξύ το σκάφος εβυθίζετο. Φαίνεται όμως ότι το ρήγμα δεν ήτο ευρύ και τα ύδατα εισέρρεον βραδέως εντός του κύτους, ούτω δε εχρειάσθη πολλή ώρα δια να βυθιστεί εντελώς η Κλειώ  ήτις και πράγματι εβυθίσθη.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

Μόλις ανηγγέλθη τούτο εις το υπουργείον των ναυτικών, έσπευσαν να ειδοποιήσουν τον υπουργόν των ναυτικών κ. Σ. Κουμουνδούρον, όστις έσπευσε να ζητήσει λεπτομέρειας περισσοτέρας. Εν τω μεταξύ, ο εν πληρών τα λιμενικά εν Ωρωπώ είχεν αναφέρει ότι πάντες οι επιβάται και το πλήρωμα σωθέντες ευρίσκονταν επι του Ωρωπού, εκτεθειμένοι εις την βροχήν και το ψύχος, έχοντες ανάγκην συνδρομής.

Ο υπουργός των ναυτικών διέταξεν αμέσως τηλεφωνικώς δια του λιμεναρχείου Πειραιώς τους ατμομυοδρόμονας Πηνειόν και Ευρώταν να απόπλεύσουν πάραυτα εκ πειραιώς και κατευθυνθούν επι τόπου.

Πράγματι δε περι την 2αν ώραν του Μεσονυκτίου απέπλευσαν εν σπουδή τα δυο ταύτα σκάφη. Ουδεμία άλλη λεπτομέρεια  εγνώσθη διότι η τηλεφωνική γραμμή Ωρωπού διεκόπη περι το μεσονύκτιον. Αλλ΄ούτε το εν Πειραιά πρακτορείον Τζων εγνώριζε τίποτε.»

 

Ψάχνοντας για το ιστορικό της βύθισης

Διαβάζοντας τις εφημερίδες της εποχής μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να απόπροσανατολιστεί, καθώς οι πληροφορίες που προκύπτουν από τα άρθρα, είναι σε αρκετά σημεία.. αντιφατικές, όπως για παράδειγμα το δρομολόγιο που εκτελούσε το πλοίο, που άλλες φορές αναφέρεται πως ερχόταν από την Χαλκίδα προς τον Πειραιά και άλλες το αντίθετο.

Το σημείο που πραγματικά με δυσκόλεψε ιδιαίτερα είναι το σχετικό με τις συνθήκες που επικρατούσαν την στιγμή της πρόσκρουσης του πλοίου στην βραχονησίδα. Άλλες φορές διαβάζουμε για ξαφνική και έντονη τρικυμία και άλλες φορές για συνθήκες που θύμιζαν γαληνεμένη λίμνη όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε κάποιο άρθρο.

Θα προσπαθήσω να αφήσω έξω από την παρούσα διήγηση όλα αυτά τα σημεία, παρουσιάζοντας την ιστορία του ναυαγίου όπως αυτή προκύπτει από τις διηγήσεις των ναυαγών και από τα λογικά συμπεράσματα που προκύπτουν.

Η Βύθιση του πλοίου

Η Κλειώ ξεκίνησε από το λιμάνι του Πειραιά, το βράδυ της Δευτέρας, 5 Ιανουαρίου 1904 με τελικό προορισμό το Βόλο και ενδιάμεσες στάσεις στο Λαύριο, την Χαλκίδα, τη Λίμνη Ευβοίας και τη Στυλίδα.

Πραγματοποίησε την πρώτη στάση για επιβίβαση επιβατών στο Λαύριο και μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης, 6ης Ιανουαρίου έπλεε με ταχύτητα 11,5 μιλίων προς την Χαλκίδα.

Κάτω από συνθήκες που δεν είναι εύκολο να διευκρινιστούν γιατί οι πληροφορίες που παίρνουμε από τις εφημερίδες τις εποχής είναι κάπως συγκεχυμένες, το πλοίο έχασε την πορεία του με απότέλεσμα να «καρφωθεί» πάνω στην βραχονησίδα Δίψα.
Οι εκδοχές που δίδονται είναι δυο. Η πρώτη θέλει τον υποπλοίαρχο Αργύρη Παππά, ο οποίος ανέλαβε την διακυβέρνηση του πλοίου από τον πρώτο καπετάνιο Δ. Κατσούλη μετά την αναχώρηση του από το Λαύριο (μέσα στην γενική σύγχυση των άρθρων των εφημερίδων υπάρχει και αναφορά για το αντίθετο), να αποκοιμήθηκε πάνω στο τιμόνι της Κλειούς με απότέλεσμα να χάσει την πορεία του πλοίου, και η δεύτερη αναφέρει ότι λόγω πολλών μεταλλικών αντικειμένων που υπήρχαν μπροστά στην γέφυρα η πυξίδα του πλοίου δεν λειτουργούσε με την ακρίβεια που θα έπρεπε.

Με την πρώτη εκδοχή να υπερισχύει, όχι μόνο γιατί οι περισσότερες αναφορές την υποδεικνύουν αλλά γιατί ο ανταγωνισμός στην ακτοπλοΐα της εποχής ανάγκαζε τα πληρώματα να εκτελούν πολλά δρομολόγια χωρίς να έχουν καν τον απαραίτητο χρόνο για να αναπαυθούν, το απότέλεσμα είναι δεδομένο.. Η Κλειώ βρίσκεται πάνω στα βράχια της «Δίψας» βαριά πληγωμένη και η βύθιση της είναι απλά θέμα χρόνου.


Το πιθανό σημείο απο το οποίο απόβιβάστηκαν οι επιβάτες στην βραχονησίδα.

Ο πλοίαρχος έκανε προσπάθεια να σκαλώσει το πλοίο πάνω στην βραχονησίδα, αλλά οι μηχανή του πλοίου «κράτησε» και εφ΄ όσον δεν κατάφερε να απότρέψει την επερχόμενη βύθιση, προσπάθησε να «δέσει» το πλοίο από την πλώρη του πάνω στην βραχονησίδα, και στην  συνέχεια, γύρισε (διπλάρωσε) το πλοίο κατά μήκος στην πλευρά της βραχονησίδας, ώστε να μπορέσουν οι επιβάτες να απόβιβαστούν πάνω στην Δίψα, όπως και έγινε.

Οι περισσότεροι επιβάτες την στιγμή της πρόσκρουσης βρίσκονταν στα κρεβάτια τους, και ήταν επόμενο να ακολουθήσουν στιγμές πανικού πάνω στο πλοίο. Πολλοί ήταν αυτοί που προτίμησαν να πηδήξουν στην θάλασσα και να βγουν στην βραχονησίδα, και ανάμεσα τους και το μοναδικό θύμα του ναυαγίου, ο Βασίλης Κουρουσόπουλος, ένας από τους εννέα επιβάτες της πρώτης θέσης ο οποίος βρήκε τραγικό θάνατο όταν το ίδιο το πλοίο τον συνέτριψε πάνω στα βράχια, κάτι που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως δεν θα ήταν δυνατό να επικρατεί η γαλήνη που επικαλείται το συγκεκριμένο άρθρο της εφημερίδας.

Στην συνέχεια ο πλοίαρχος διέταξε τους ναύτες του να δημιουργήσουν μια τεχνητή γέφυρα ανάμεσα στο πλοίο και την βραχονησίδα, οπότε και από αυτήν εγκατέλειψαν το πλοίο με ασφάλεια όλοι οι εναπομείναντες επιβάτες και το πλήρωμα.

Δυο ώρες μετά την πρόσκρουση , η Κλειώ απόχαιρετούσε οριστικά την επιφάνεια και αναφέρεται χαρακτηριστικά πως κατά την βύθιση της, η σφυρίχτρα που βρισκόταν στο φουγάρο ηχούσε, μέχρι που χάθηκε στα νερά του Ευβοϊκού.

Προσπαθώντας να απόδώσω τις συνθήκες που επικρατούσαν την ώρα που η «Κλειώ» βυθιζόταν, τροποποίησα μέσω επεξεργαστή εικόνας  έναν πίνακα του ζωγράφου Ken Howard που απέδωσε την βύθιση ενός άλλου πλοίου και πιστεύω πως κάπως έτσι φανταζόμαστε όλοι τα όσα διαδραματίστηκαν πάνω στην “Δίψα” εκείνο το βράδυ.

Η οδύσσεια των επιβατών ξεκινάει..

Το ξημέρωμα της Τρίτης, ημέρα των φώτων, βρίσκει τους επιβάτες του πλοίου πάνω στην βραχονησίδα, απελπισμένους, χωρίς προμήθειες και χωρίς τρόπο να προστατευτούν από το κρύο και την βροχή που τους συνόδευε καθόλη την παραμονή τους στην «Δίψα». Και ήταν τέτοια η απελπισία τους, που είχαν την εντύπωση πως η βροχή που έπεφτε σε όλη την περιοχή, αρνούνταν να πέσει και πάνω στο νησί, για να τους ξεδιψάσει.

Το πλήρωμα, ενταφίασε το θύμα του ναυαγίου πάνω στην βραχονησίδα σε μια άτυπη «τελετή» και πλέον όλοι παρακαλούσαν να τους εντοπίσει κάποιο από τα πλοία που εκτελούσαν δρομολόγια στην περιοχή. Μα όταν τα παρακάλια φάνηκαν να πιάνουν τόπο και είδαν το πλοίο «Ήπειρος» να περνάει από την περιοχή, η απογοήτευση που ακολούθησε βλέποντάς το να προσπερνάει και να χάνεται στον ορίζοντα, ήταν ακόμα μεγαλύτερη

Προσπάθησαν να συγκεντρώσουν οτιδήποτε μπορούσε να καεί και άναψαν φωτιές σε διάφορα σημεία της βραχονησίδας, ελπίζοντας πως κάποιος θα τους δει. Μάλιστα, μπόρεσαν και μετέφεραν ένα σπασμένο κατάρτι από το πλοίο πάνω στην βραχονησίδα, και χρησιμοποιώντας μια μικρή κόκκινη παιδική κουβέρτα, το έστησαν εν είδη σημαίας ώστε να γίνει ευκολότερος ο πιθανός εντοπισμός τους από τα περαστικά πλοία. Όταν ο ιστός κατάφερε να στηθεί, εμφανίστηκαν δυο ουράνια τόξα πάνω από την Δίψα, γεγονός που έδωσε μια ιδέα ελπίδας στους ναυαγούς.

 

Αφανής ήρωας

Αξιοσημείωτο είναι το πως δόθηκε η πληροφορία για την βύθιση του πλοίου ώστε να κινητοποιηθούν οι προσπάθειες για την διάσωση των ναυαγών. Ξέρουμε πως γύρω στις 13.00, έγινε το πρώτο τηλεφώνημα προς το «υπουργείο των ναυτικών», το οποίο ενημέρωνε πως η Κλειώ είχε ναυαγήσει, χωρίς να μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα στοιχεία.

Την πληροφορία αυτή την  έδωσε ένας επιβάτης του πλοίου, ο Θ. Ντοβάνος, ο οποίος έπεσε στην θάλασσα και κατάφερε να βγει κολυμπώντας στα Στύρα!
 Άραγε γιατί επέλεξε να καλύψει μια απόσταση 5,5 ναυτικών μιλίων μέχρι τα Στύρα, αντί να δοκιμάσει να βγει στην άκρη του κόλπου του Σχοινιά, που απείχε μόλις 2,7? Το πιθανότερο είναι πως εκεί μπόρεσε να διακρίνει φώτα, οπότε και προς τα εκεί κινήθηκε, κάνοντας πραγματικά υπεράνθρωπη προσπάθεια, που θυμίζει τον άθλο του Φειδιππίδη τον καιρό της μάχης του Μαραθώνα..

Αυτή την διαδρομή κατάφερε να καλύψει ο ναυαγός της «Κλειούς» σε συνθήκες πραγματικά δραματικές, γεγονός που σίγουρα του αποδίδει τον τίτλο του ήρωα του ναυαγίου Κλειώ.


Η διάσωση

Λίγο πριν πέσει το φως, φάνηκε στον ορίζοντα ένα πλοιάριο να πλησιάζει την βραχονησίδα και η ελπίδα άρχισε να ανατέλλει στην Δίψα. Πράγματι, ένα ψαροκάικο πλησίασε και ο καπετάνιος του, Αντώνιος Σακελλαρίου, προσπάθησε να δώσει κουράγιο στους ναυαγούς. Λόγω των συνθηκών ήταν αδύνατο να προσεγγίσει τόσο κοντά ώστε να επιβιβαστούν σε αυτό όσοι άνθρωποι πιθανώς χωρούσαν, και μόνο ο δεύτερος πλοίαρχος Αργύρης Παππάς μαζί με το λοστρόμο κ. Σκορδή κατάφεραν να ανέβουν στο πλοιάριο και να φύγουν προς ανεύρεση βοήθειας. Μάλιστα λέγεται πως όταν ο πλοίαρχος βρέθηκε τελικά στα Στύρα, και πριν οργανωθεί η αποστολή βοήθειας, εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση..

Ενώ το πλοιάριο ανοιγόταν, φάνηκε η θαλαμηγός «Άννα Σερπιέρη», που ανήκε στα ορυχεία του Λαυρίου που άκμαζαν εκείνη την εποχή και βλέποντας το ψαροκάικο να το προσεγγίζει, οι ναυαγοί πίστεψαν πως τα βάσανα τους τελείωσαν. Αλλοίμονο όμως.. Μαύρη απελπισία τους έπιασε όταν το είδαν να συνεχίζει την πορεία του αντί να επιστρέψει και να τους παραλάβει.

Το ψαροκάικο γύρισε πάλι πίσω στην Δίψα, και ο καπετάνιος Ψαράς τους είπε πως ο πλοίαρχος και ο λοστρόμος επιβιβάστηκαν στο «Άννα Σερπιέρη» για να φέρουν βοήθεια. Τότε, κάποιοι από τους ναυαγούς, μπόρεσαν να επιβιβαστούν στο καΐκι, και έφυγαν με τον καπετάνιο του για τα Στύρα για να φέρουν προμήθειες στους ναυαγούς.

Στις τρεις το ξημέρωμα, από την περιοχή πέρασε και το πλοίο «Πελοπόννησος» που ανήκε στην ατμοπλοΐα Γουδή, και οι ναυαγοί έβαλαν όλες τους τις δυνάμεις για να τους εντοπίσει, κάποιοι αστυνομικοί που συνόδευαν έναν φονιά πυροβολούσαν στον αέρα, αλλά το πλοίο.. τίποτα. Στις επόμενες μέρες θα μάθουμε πως ο καπετάνιος είδε την φωτιά που είχαν ανάψει οι ναυαγοί στην βραχονησίδα, αλλά δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία και συνέχισε τον δρόμο του.

Ο καπετάνιος του ψαροκάικου, με τον ναυαγό που είχε επιβιβαστεί στο καΐκι,  στα Στύρα φόρτωσαν δυο καΐκια με προμήθειες και επέστρεψαν στην βραχονησίδα και τους πεινασμένους ναυαγούς το ξημέρωμα της Τετάρτης. Λίγο αργότερα, έφτασε και το πλοίο του Σερπιέρη, οπότε τα καΐκια παίρνοντας τους ναυαγούς κατά ομάδες, τους μετέφεραν στο πλοίο που είχε δέσει λίγο πιο πέρα.

Γύρω στις εννέα το πρωί, όλοι οι ναυαγοί είχαν εγκαταλείψει την βραχονησίδα, έχοντας ήδη συμπληρώσει τριάντα ολόκληρες ώρες πάνω της, γεμάτες πόνο και απελπισία. Το «Άννα Σερπιέρη» τους μετέφερε στην Χαλκίδα, οπού φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της περιοχής και μπόρεσαν επιτέλους να αφήσουν στην άκρη την ταλαιπωρία τους.

Οι Ατμομυοδρόμωνες «Ευρώτας» και «Πηνειός» που είχαν διαταχθεί να σπεύσουν για βοήθεια, έφτασαν στην βραχονησίδα μετά την επιβίβαση των ναυαγών στο «»Άννα Σερπιέρη» (Το οποίο αναφέρεται και ως «Αννέτα»), και οι οδηγίες που έλαβαν τότε είναι να πάρουν από την Χαλκίδα τους επιβάτες που ήθελαν να προωθηθούν στο λιμάνι της Στυλίδας ή του Βόλου με το ένα πλοίο και προς το λιμάνι του Πειραιά με το άλλο.

Υπέρ των ναυαγών έγινε έρανος για να προμηθευτούν τα στοιχειώδη αγαθά, ενώ φιλοξενήθηκαν στο ξενοδοχείο «Αθηνών» για κάποιες μέρες.

Αρκετοί φρόντισαν να στραφούν άμεσα νομικά κατά της εταιρείας «Τζων" για να τους αποκαταστήσει για όσα έχασαν μαζί με το ναυάγιο.

Αυτό που δεν διευκρινίζεται είναι το τι απέγινε η σωρός του θύματος, Βασιλείου Κουρουσόπουλου που θάφτηκε πάνω στην αφιλόξενη βραχονησίδα.

Ο “Οδυσσέας”, και το θέατρο του παραλόγου

Τα τραγελαφικά περιστατικά που έγιναν, δεν είχαν τελειωμό. Κάτι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, είναι το τι τράβηξε ο ναυαγός που είχε σπεύσει με τον καπετάνιο του Ψαροκάικου να φέρει βοήθεια στους ναυαγούς. Ο ιδιοκτήτης του καϊκιού που είχαν φορτώσει το ψωμί και το κονιάκ, Πέτρος Κορδώνης, δεν τον άφησε να ανέβει στο καράβι μαζί με τους υπόλοιπους, και επειδή τα αγαθά που μετέφερε έμειναν αδιάθετα και δεν τον ικανοποιούσε το ποσό που είχε συγκεντρώσει από τα τιμαλφή που πετούσαν οι ναυαγοί στην βάρκα του, τον οδήγησε ενώπιον δικαστηρίου για να του τα πληρώσει ο ίδιος και λίγο έλειψε να τιμωρηθεί ο δύστυχος ναυαγός..  Και η ατυχία του δεν σταμάτησε εκεί, μιας και προσπαθώντας να βρει τρόπο να επιστρέψει στην Αθήνα, μπήκε σε ένα ψαροκάικο, και έμελλε να βρεθεί ξανά στην βραχονησίδα, μέχρι που τον περισυνέλεξε άλλο σκάφος και μπόρεσε επιτέλους να βγει στην Ραφήνα. Ο Σταύρος Μπαφέρος λοιπόν, δικαιούται να θεωρείται ως ο «Οδυσσέας» της Κλειούς, και σίγουρα αξίζει με το παραπάνω το να μνημονεύουμε το όνομα του.

Κάποια πολύ σημαντικά στοιχεία που μαθαίνουμε είναι πως το πλοίο δεν ήταν ασφαλισμένο (Όπως και όλα τα υπόλοιπα πλοία του Τζων).

Και φυσικά, δημιουργούνται κάποια εύλογα ερωτήματα, όπως το γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν σωστικές λέμβοι, και γιατί αναγκάστηκαν να μείνουν τριάντα ολόκληρες ώρες οι ναυαγοί στο νησί, για μια τοποθεσία που είναι τόσο κοντά σε λιμάνια τριγύρω, όπως και οι λόγοι που τα δημοσιεύματα ανέφεραν πως οι ναυαγοί επιβιβάστηκαν στις λέμβους αμέσως μετά την πρόσκρουση και βγήκαν σώοι στον Ωρωπό..

Ερωτήματα, που ίσως τελικά δεν έχουν και νόημα να απαντηθούν.. Σίγουρα όμως τα πρακτικά της δίκης που έγινε στην Χαλκίδα, πέντε χρόνια μετά την βύθιση θα είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον..

Μετά την διάσωση

Όταν τα πλοία που είχαν διαταχθεί να σπεύσουν για βοήθεια, όπως το «Αθηνά» της ίδιας εταιρείας το οποίο έστειλε ο διευθυντής της εταιρείας, Νατσούλης, έφτασαν στην βραχονησίδα, πολύ απλά δεν βρήκαν..κανέναν να διασώσουν. Επίσης, ιδιαίτερα περίεργο είναι το ότι πριν καλά καλά οι ναυαγοί επιστρέψουν στα σπίτια τους, είχαν στείλει ήδη το πλοίο «Ερμής», με πλοίαρχο τον κο Ρίχτερ για να εξετάσει την πιθανότητα ανέλκυσης του πλοίου, φυσικά όχι για να αποφευχθεί τυχόν μόλυνση όπως θα περίμενε κανένας σήμερα, αλλά για να ενεργοποιηθεί και πάλι στην ακτοπλοΐα. Μάλιστα, το πλοίο δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τις έρευνες λόγω καιρικών συνθηκών, και χρειάστηκε να εγκαταλείψει, για αν επιστρέψει και πάλι τις επόμενες ημέρες. Το σημείο του ναυαγίου επισκέφθηκε με το πλοίο του Τζων «Αθήνα» και ο αρχιμηχανικός του Τζων, Κυριάκος Βέκιος για να εκτιμούσε κατά πόσο ήταν πιθανή η ανέλκυση του ναυαγίου.

 

Τα δημοσιεύματα της εποχής

Σίγουρα αξίζει και με το παραπάνω μια ανάγνωση στα φύλλα της εποχής, Οι αναφορές των ναυαγών για τις στιγμές που έζησαν, οι κατηγορίες τους πως οι ναύτες έτρωγαν κρυφά και δεν μοιράζονταν οι προμήθειες, οι αναφορές για ανέλκυση της, χωρίς καν να έχει γίνει περισυλλογή των ναυαγών από την βραχονησίδα, οι αντιφατικές αναφορές για τον ρόλο των πλοιάρχων, οι αναφορές στον ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών, τα παράπονα για τα κονδύλια τοποθέτησης φάρων, που τελικά δεν τοποθετήθηκαν ποτέ, τα τηλεπαθητικά φαινόμενα που σχετίζονται με την βύθιση του πλοίου..  και όλα αυτά μεταξύ άρθρων για ερωτικά δράματα, θεραπεία αιμορροΐδων, προσκλήσεις για παραλαβή δωρεάν κουκουλόσπορου και διαφημίσεις της WhiteStarlinesγια ταξίδια Ευρώπης – Αμερικής…

 

Η «Δίψα» σήμερα

Μάλλον στην Κλειώ, οφείλει η Δίψα την τοποθέτηση φάρου πάνω της. Μάλιστα, μετά από αυτό αρκετοί ναυτικοί την ονόμασαν και «Σπίθα», οπότε είναι αρκετά πιθανό να ακούσετε να αναφέρονται σε αυτήν με αυτό τον τρόπο και σήμερα.

Ξέροντας πλέον την ιστορία της, σίγουρα θα είναι κάτι παραπάνω από μια απλή βραχονησίδα για τον επισκέπτη της. Μάλιστα, μια περιήγηση πάνω στη νησίδα αυτή, μπορεί να φανερώσει πολλά σημάδια από τα όσα συνέβησαν εκεί, πάνω από 100 χρόνια πριν. Και αν πλέον υπάρχουν λίγα πράγματα και από την ίδια την Κλειώ στον βυθό της μιας και είχε την ίδια μοίρα με τα περισσότερα ναυάγια της εποχής που πουλήθηκαν για παλιοσίδερα, ο γνώστης της ιστορίας της λίγο θα νοιαστεί και σίγουρα θα είναι δύσκολο το να συγκρατήσει την φαντασία του από το να προσπαθήσει να επιστρέψει πίσω στο 1904, προσπαθώντας να δει τους επιβάτες να χρησιμοποιούν τις σκάλες που υπάρχουν ακόμα, τις πόρτες και τις σκουριασμένες λαμαρίνες της..  Και αν κάποιος μπορεί να ακούσει τις ιστορίες που μπορούν να διηγηθούν, σίγουρα θα τα αντιμετωπίσει με ιδιαίτερο σεβασμό.

Περιήγηση στην βραχονησίδα

Η έρευνα για την ιστορία της Κλειούς, σίγουρα δημιουργεί την επιθυμία για μια περιήγηση πάνω στην βραχονησίδα στην οποία εξελίχθηκαν οι δραματικές στιγμές των ναυαγών.

Η προσέγγιση δεν είναι αυτό που θα χαρακτηρίζαμε εύκολη και σίγουρα αν σκεφτούμε το ότι τόσα άτομα κατάφεραν να επιβιβαστούν πάνω της, μέσα σε συνθήκες πανικού, στο σκοτάδι της χειμωνιάτικης νύχτας και με το πλοίο να ετοιμάζεται για το τελευταίο ταξίδι του στον βυθό, θα σκεφτούμε πως είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι υπήρξε μοναχά μια απώλεια ζωής.

Στο μεγαλύτερο μέρος της βραχονησίδας, υπάρχουν κοφτά, κάθετα βράχια που δεν επιτρέπουν την αναρρίχηση χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Και είναι εξαιρετικά πιθανό, το σημείο που επιλέξαμε για να ανεβούμε στο νησί, να ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό που πέρασαν και οι ναυαγοί της Κλειούς, αν βασιστούμε στις διηγήσεις των ναυαγών.  Εξ ίσου πιθανό είναι να πρόκειται και για το σημείο που βρήκε τραγικό θάνατο το μοναδικό θύμα του ναυαγίου.
Πάνω στο νησί, με όπλο την φαντασία μας, μπορούμε να «δούμε» τα σημεία τα οποία είχαν επιλέξει οι ναυαγοί για να προστατευτούν σχετικά από τις
καιρικές συνθήκες, καθώς και το πού άναψαν τις φωτιές, ή που έστησαν τον σπασμένο ιστό της «Κλειους»..

Απομεινάρια του πλοίου η ότι απέμεινε από τον πρώτο φάρο?

Σε πολλά σημεία της βραχονησίδας, και κυρίως στην πλευρά που «βλέπει» προς το σημείο βύθισης του πλοίου υπάρχουν διάφορα συντρίμμια .Από συνομιλίες που είχα με ντόπιους, μου ανέφεραν πως είναι πιθανό τα απομεινάρια που βλέπουμε πάνω στην Δίψα, να μην προέρχονται από το πλοίο αλλά από τον πολύ παλαιό κατεστραμμένο μεταλλικό φάρο που τοποθετήθηκε στην βραχονησίδα το 1913.Κάποιες λαμαρίνες όμως έχουν πάχος 1,5 εκατοστών και αρκετά μεγάλο μέγεθος, οπότε παραπέμπουν περισσότερο σε πλοίο, παρά σε φάρο.

Κατάδυση στο Ναυάγιο

Το ναυάγιο, απέχει λίγα μόνο μίλια από τον Σχοινιά, και δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να εντοπιστεί ακόμα και χωρίς βυθόμετρο.
Στην πλευρά της βραχονησίδας η οποία βλέπει προς τον Μαραθώνα, και στο αριστερό της μέρος θα δούμε έναν μικρό φάρο καθώς και κάποια συντρίμμια προφανώς από την εποχή που γίνονταν οι εργασίες κοπής και ανέλκυσης του πλοίου, οι οποίες και άφησαν ελάχιστα μόνο κομμάτια του στον βυθό.

Στην βραχονησίδα Δίψα υπάρχουν και σε άλλα σημεία ενδείξεις για ναυάγια, αλλά δεν είναι ότι φρονιμότερο να τα πλησιάσουμε καθώς δείχνουν πως είναι κατά πολύ παλαιότερα. Επίσης υπάρχουν και κάποια σύγχρονα επιβεβαιωμένα ναυάγια, τα οποία και χρήζουν ειδικής αναφοράς στο μέλλον.
Το ναυάγιο (Ότι από αυτό φυσικά απέμεινε μετά από πέραν του αιώνος παραμονή στον βυθό) βρίσκεται στα 27 μέτρα βάθους, οπού κάποιος θα δει το "κατωκάραβο" (Το κάτω μέρος του) μαζί με διάφορα συντρίμμια και κομμάτια που δεν είναι εύκολο πλέον να αναγνωριστούν. Εντυπωσιακές είναι κάποιες σκάλες, που πλέον οδηγούν στο πουθενά, και αν κάποιος παρατηρήσει καλά στο βυθό πιθανό να δει κομμάτια από μπουκαπόρτες, σπασμένα πιάτα και άλλα αντικείμενα. Η ορατότητα συνήθως είναι καλή, ενώ γύρω από το ναυάγιο μπορείτε να δείτε έναν όμορφο βυθό με αρκετή ζωή και πολλά χρώματα. Κάποια κομμάτια του πλοίου, βρίσκονται και σε μεγαλύτερο βάθος.

Ξεχωρίζει το φουγάρο του πλοίου που είναι σχεδόν ολόκληρο, μια σιδερένια υπερκατασκευή και κάτι που πιθανόν είναι ο καυστήρας του πλοίου ενώ ανάμεσα στα συντρίμμια θα ξεχωρίσουμε κομμάτια από κάγκελα, φινιστρίνια και τα «δεσίματα» του σκελαπόύ του πλοίου, τα οποία ορθώνονται ακόμα προς την επιφάνεια, 106 χρόνια μετά την βύθιση του.

Μεγάλη προσοχή χρειάζεται και στο «δέσιμο» του σκάφους στην βραχονησίδα, λόγω των έντονων καιρικών συνθηκών που επικρατούν συνήθως. Οι μεγάλης εντάσεως άνεμοι, είναι συχνό φαινόμενο στην περιοχή.


Λόγω του ότι την βραχονησίδα προσεγγίζουν πολλά σκάφη, η χρήση σημαδούρας είναι μονόδρομος. Δυστυχώς αρκετοί «σκαφάτοι» έχουν το κακό συνήθειο να πλησιάζουν πολύ κοντά στα σκάφη που βλέπουν αγκυροβολημένα.
Το αρμόδιο λιμεναρχείο είναι αυτό της Ραφήνας, και επειδή μπορεί κάποιος να θεωρήσει πως τα ελάχιστα συντρίμμια, που δεν είχαν καθώς φαίνεται μεγάλη εμπορική αξία όταν έγιναν οι εργασίες κοπής στο πλοίο αποτελούν και "μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς" ..καλό είναι να ενημερώσει πρώτα πριν καταδυθεί, καθώς το πλοίο μετράει 106 χρόνια στο βυθό..

Επίλογος

Πολλές φορές, διαφωνώ με καλούς μου φίλους σχετικά με το τι μπορεί να θεωρηθεί "καλό" ναυάγιο για κατάδυση. Θέλω να πιστεύω πως το άρθρο που διαβάσατε, αποδεικνύει ακριβώς αυτό που αναφέρω και στην αρχή του. Το ουσιαστικό, δεν είναι αυτό που υπάρχει στον βυθό λοιπόν, αλλά το ταξίδι που μπορεί να φέρει στο μυαλό μας..

 

Διαβάστε το άρθρο στην ψηφιακή μας βιβλιοθήκη!

 

 

 

 

 

 
Δημοσιεύτηκε στις: 16/04/2011






Τελευταία άρθρα της κατηγορίας
Ναυάγιο Ενίνα ......
(Δημοσιεύτηκε στις: 30/10/2012)
Ναυάγιο "Κλειώ"......
(Δημοσιεύτηκε στις: 16/04/2011)
Θαλαμηγός Καλυψώ - Αγιος Νικόλαος Αναβύσσου......
(Δημοσιεύτηκε στις: 17/03/2011)
Ναυάγιο "Παναγής"......
(Δημοσιεύτηκε στις: 17/03/2011)
Ναυάγιο Δύστος - Κύμη Ευβοίας......
(Δημοσιεύτηκε στις: 03/01/2011)
Motorship "Κασσάνδρα"......
(Δημοσιεύτηκε στις: 29/12/2010)
Eurobulker X - Λευκαντί Ευβοίας......
(Δημοσιεύτηκε στις: 28/12/2010)
Ναυάγιο φορτηγού πλοίου "ΚΥΡΑ ΛΕΝΗ" στον Πάτροκλο......
(Δημοσιεύτηκε στις: 27/12/2010)
Προηγούμενες Δραστηριότητες